“เว่ยเฟิง? ชื่อนี้คุ้นหูจัง…”
ตุ๊กตากระดาษที่นอนหมอบอยู่บนพื้นพึมพำ จากนั้นราวกับนึกอะไรขึ้นได้ ใบหน้าบิดเบี้ยวเอ่ยว่า:
“แกล้อฉันเล่นหรือไง? นี่มันชื่อหัวหน้ากรมลี้ลับมณฑลเจียงหนิง!”
“โอ้? หรือว่าแกจะรู้จักฉัน?”
“แก… แกคือเว่ยเฟิง?!”
เมื่อได้ยินดังนั้น ตุ๊กตากระดาษก็ถูกข่มขวัญ ลนลาน
มันไม่เคยเห็นตัวจริงของเว่ยเฟิง แล้วคนตรงหน้ากลับเก็บกลิ่นอายไม่ให้ปรากฏ ดูไม่ออกว่าลึกล้ำเพียงใด กลับให้ความรู้สึกราวกับยอดฝีมือไร้เทียมทาน…
แต่ก็แปลก หากเป็นหัวหน้ากรมลี้ลับ เว่ยเฟิงไม่น่าจะเด็กเพียงนี้…
“ในเมื่อรู้จักฉัน งั้นกลับบ้านไปล้างก้น… เอ่อ… ล้างคอซะ แล้วรอตายได้!”
สิ้นคำ ไป๋เยวียนก้าวไปข้างหน้า เหยียบย่ำตุ๊กตากระดาษบนพื้นจนป่นเป็นผุยผง
“นี่ก็เป็นวัตถุผีร่วมกำเนิดหรือ…”
เขามองเศษกระดาษบนพื้น ในตาแฝงแววครุ่นคิด
ขณะนั้นเอง
ไกลออกไป มีเงาร่างสายหนึ่งวิ่งฝ่าสายฝนหนักตรงมา
“ไอ้หนู ไม่เป็นไรนะ?”
ไม่นาน หวางหลีก็มาถึงตรงหน้า เมื่อเขาเห็นศพของจ้าวหยวนหลงบนพื้น ก็ถอนหายใจโล่งอก
ดูท่าผู้ชนะก็คือไป๋เยวียน!
“ก็แค่หมูๆ น่ะ!”
ไป๋เยวียนยักไหล่ กล่าวว่า “อาจารย์หวาง ท่านรับแต่งานง่ายๆ แบบนี้ไปวันๆ หรือไง?”
“ง่าย?”
หวางหลีขึงตาใส่เขา เอ่ยว่า: