ลู่ฉือถึงกับงงเป็นไก่ตาแตก
อย่างไรก็เป็นขุมอำนาจชั้นยอดแท้ ๆ ไฉนถึงได้ไร้มารยาทขนาดนี้...
เจียงชิงหย่งกลับไม่พูดพล่ามอีก
เขาสะบัดธงผีในมือ ละอองหมอกประหลาดสายแล้วสายเล่าฟุ้งกระจาย ก่อนโถมเข้าใส่คนทั้งสอง!
ฟางอี้กับลู่ฉือเผยสีหน้าตื่นตะลึง
พวกเขาไม่เคยคิดเลยว่าอีกฝ่ายจะกล้าลงมือจริง ๆ!
ในเวลานั้นเอง
เส้นด้ายผีในมือเจียงหยวนพันวนอยู่รอบมือ เขาเปิดฉากโจมตีโดยไม่ลังเลเช่นกัน!
“พวกนายไม่กลัวราชันผีฉวยโอกาสหนีไปหรือ?!”
ลู่ฉือทั้งตกใจทั้งโกรธ อดตะโกนออกมาไม่ได้
คนตระกูลเจียงไม่สนใจราชันผีจริง ๆ แถมยังเลือกเปิดฉากโจมตีพวกเขา นี่มันบ้าบอสิ้นดีไม่ใช่หรือไง?!
เจียงชิงหย่งแค่นเสียงเย็นชาแล้วกล่าวว่า
“ตระกูลเจียงของเรามีศักดิ์ศรีของตัวเอง ยอมแตกสลายดีกว่ายอมจำนน อย่าหวังว่าเราจะยอมอ่อนข้อ ฝันไปเถอะ!”
“ศักดิ์ศรีบ้าบออะไร!”
ลู่ฉืออดด่ากราดออกมาไม่ได้
บ้าก็บ้าไปสิ ยังจะมาเสแสร้งทำเป็นมีศักดิ์ศรีอีกหรือไง...
แต่ในเวลานี้ ฟางอี้กลับรับมือการโจมตีของเจียงหยวนไปพลาง กล่าวอย่างใจเย็นไปพลางว่า
“ดูท่าพวกนายจะมีไม้ตายอื่นซ่อนไว้สินะ?”
“ฮึ ไม่มีไม้ตายอะไรทั้งนั้น แค่ไม่อยากให้พวกนายฉวยประโยชน์ไปก็เท่านั้น”
เจียงหยวนยิ้มบาง ๆ แล้วตอบอย่างไม่ใส่ใจ
“ให้ตายสิ โลกนี้มันบ้าไปแล้วหรือไง...”
ลู่ฉือได้ยินเช่นนั้นก็อดคิดในใจไม่ได้
การกระทำที่ทำร้ายคนอื่นโดยไม่เกิดประโยชน์กับตัวเองแบบนี้ ไม่ใช่มีแต่ไอ้บ้าจางชิงเต้าเท่านั้นหรือที่ทำได้...
หรือว่าโลกนี้จะมีแต่จางชิงเต้าเต็มไปหมด?