เพียงชั่วพริบตานั้น จางชิงเต้าก็เสียสมาธิไปทันที
ในเวลาเดียวกัน
การโจมตีทางจิตลึกลับสองสายพุ่งเข้ามา ทำให้เขาเสียสมาธิอีกครั้ง แม้แต่พลังลี้ลับในร่างก็ยังสลายไปส่วนหนึ่ง
ในช่วงเวลาคับขันนั้นเอง
การโจมตีลี้ลับที่ไป๋เยวียนเตรียมการมานานพลันถาโถมลงมา พุ่งเข้าใส่ใบหน้าของจางชิงเต้าโดยตรง เรียกได้ว่าเป็นการโจมตีถึงตายอย่างแท้จริง!
ตูม!
เขากำหมัดขวาแน่น พลังลี้ลับน่าสะพรึงกลัวสามชนิดแผ่ซ่านอยู่บนนั้น
เงาผีทั้งสามสายที่ปรากฏขึ้นบนร่างของเขากลายเป็นรูปเป็นร่างอย่างชัดเจน ทั้งยังส่งเสียงกรีดร้องแหลมสูงเปี่ยมด้วยความอาฆาตอันน่าสะพรึงกลัว…
ชั่วพริบตาเดียว ผู้ฝึกตนทั่วบริเวณหอพักต่างหันมามองพร้อมกัน ทุกคนรู้สึกกระวนกระวายใจอย่างบอกไม่ถูก และสัญชาตญาณก็ผลักดันให้พวกเขาอยากอยู่ห่างจากหอพักของไป๋เยวียน
“ไอ้เด็กแสบนี่!”
จางชิงเต้างุนงงไปชั่วขณะ ไม่คิดว่าเด็กนี่จะเจ้าเล่ห์ถึงเพียงนี้
ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเผชิญการโจมตีลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัว เขาก็อดถอยหลังไปหนึ่งก้าวไม่ได้
แต่เพียงชั่วอึดใจที่ถอยตั้งหลัก พลังลี้ลับในร่างก็พลุ่งพล่าน เขาสลายการโจมตีของไป๋เยวียนได้อย่างง่ายดาย กระทั่งพลังลี้ลับบนหมัดของอีกฝ่ายยังมลายหายไปโดยตรง
ไป๋เยวียนเห็นดังนั้นก็ใจหาย รีบถอยห่างออกมา
เขารู้ว่าโอกาสดีที่สุดผ่านไปแล้ว จึงไม่โจมตีต่อ แต่เอ่ยว่า
“อาจารย์ พลังของผมพอใช้ได้ไหมครับ?”
“ก็พอถูไถ…”
จางชิงเต้าสีหน้าเรียบเฉย “แค่ระดับสี่อักขระทั่วไปเท่านั้น”
“แต่เมื่อครู่ผมเห็นอาจารย์ถอยไปก้าวหนึ่งนะครับ…”
“…”
สีหน้าของจางชิงเต้าชะงักไป ก่อนจะเอ่ยว่า