“สมกับเป็นผีสี่อักขระจริง ๆ!”
ไป๋เยวียนมองผีดุร้ายตรงหน้าแล้วเลียริมฝีปาก ก่อนเอ่ยว่า
“หมายเลขเก้า จัดการมันให้ปางตาย!”
สิ้นคำ พลังลี้ลับในร่างหมายเลขเก้าก็ปะทุออกมา ขณะเดียวกันรอยสักผีบนตัวก็ราวกับมีชีวิตขึ้นมา ก่อนจะไปปรากฏอยู่บนร่างผีดุร้าย
ชั่วพริบตาเดียว
ผีดุร้ายส่งเสียงร้องโหยหวน ร่างกายพลันแตกออก เลือดสดสาดกระเซ็นออกมามากมาย ภาพนั้นน่าสยดสยองสุดขีด!
เพียงไม่นาน
ผีดุร้ายสี่อักขระตัวหนึ่งก็ถูกซ้อมจนบาดเจ็บสาหัส!
ไป๋เยวียนเห็นสภาพน่าเวทนาของอีกฝ่าย จึงรีบสั่งให้หมายเลขเก้าหยุด
ในเวลาเดียวกัน เสียงหัวเราะประหลาดก็ดังก้องขึ้น
หน้ากากผีสีเลือดอันชวนขนลุกลอยออกมาจากร่างของไป๋เยวียน
เมื่อเห็นหน้ากากผีนั้น แววตาของผีดุร้ายก็ฉายความหวาดกลัวขึ้นมาทันที มันพยายามดิ้นรนให้หลุดพ้น แต่ก็ไร้ประโยชน์
หน้ากากผีแสยะยิ้มอย่างน่าขนลุก จากนั้นก็อ้าปากกว้าง เริ่มเคี้ยวอย่างหิวกระหาย…
เพียงชั่วพริบตา
ผีดุร้ายสี่อักขระตัวหนึ่งก็ถูกกลืนกินจนหมดสิ้น
“รสชาติก็งั้น ๆ สู้ราชันผีตัวนั้นไม่ได้แม้แต่นิด…”
หน้ากากผีเบ้ปาก ก่อนจะกลับเข้าไปในร่างของไป๋เยวียน
ตอนนี้มันได้กินผีดุร้ายชั้นยอดมาแล้ว ย่อมไม่มีอารมณ์จะค่อย ๆ ลิ้มรสผีสี่อักขระพวกนี้…
“เรียบร้อย…”
ไป๋เยวียนยิ้มกว้าง
ผีสี่อักขระตัวนี้อย่างน้อยก็น่าจะให้เหรียญผีแก่เขาหลายหมื่นเหรียญ รวมถึงทรัพยากรลี้ลับมูลค่าหลายพัน