มองไปข้างหน้าถึงเงาร่างของเด็กหญิงชุดกระโปรงสีชมพูตัวน้อย
ไป๋เยวียนสีหน้าเปลี่ยนไปเล็กน้อย พร้อมกับส่งสายตาให้โจวหานหนึ่งที
อีกฝ่ายเข้าใจได้ทันที
ทั้งสองคนเคลื่อนที่เข้าหาเด็กหญิงอย่างเงียบเชียบ ไม่นานก็มาถึงด้านหลังของเธอ
ไป๋เยวียนลูบหน้าอกที่เย็นเฉียบของตัวเอง ถอนหายใจเบา ๆ ด้วยความโล่งอก แล้วกระซิบว่า
“หนูน้อย...”
เด็กหญิงได้ยินก็หันหน้ามามองทั้งสองคน
บางทีอาจเป็นเพราะเห็นหน้าแปลกตา ในดวงตาของเธอจึงมีความหวาดกลัวเล็กน้อย จากนั้นก็วิ่งเข้าไปในบ้าน พร้อมกับตะโกนเสียงดังว่า
“คุณปู่...”
ไม่นาน ชายชราผู้หลังค่อมคนหนึ่งก็เดินออกมา
สีหน้าเย็นชา ไม่พูดสักคำ จ้องมองทั้งสองคนเงียบ ๆ ราวกับเต็มไปด้วยความเป็นศัตรู
“ท่านปู่...”
ไป๋เยวียนเห็นเช่นนั้นก็ไม่รู้สึกแปลกใจอะไร คิดเพียงว่าอีกฝ่ายอาจจะไม่ค่อยเป็นมิตรกับคนนอก
เขาก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว พร้อมกับฉีกยิ้มอย่างอ่อนโยน เตรียมจะแผ่เสน่ห์ในตัวออกมา
แต่ทว่า คำพูดของเขาพูดออกมาได้ไม่ทันไร ชายชราก็หันหลังกลับเข้าไปในบ้านทันที ไม่แม้แต่จะมองเขาสักตา...
“...”
สีหน้าของไป๋เยวียนชะงักค้าง ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะไม่แม้แต่จะสนใจเขา
“ดอกไม้หน้าประตูดูแลได้งดงามขนาดนี้ แต่คนกลับเย็นชาเช่นนี้...”
เขาส่ายหน้า มองประตูที่ปิดสนิทแล้ว สุดท้ายก็ไม่ได้เลือกที่จะบุกรุกเข้าไป กล่าวว่า
“ไปกันเถอะ เราไปดูที่อื่นกัน”
ทั้งสองคนออกจากบ้านหลังนั้น มุ่งหน้าเข้าไปในหมู่บ้าน