“ฮัลโหล ลุงหวัง”
ไป๋เยวียนนอนเอกเขนกสบายอยู่บนโซฟา พลางถือโทรศัพท์พูดว่า
“ช่วยหาคนให้ผมอีกหน่อยสิ”
“ฉันช่วยนายหาไปตั้งห้าหกสิบคนแล้วนะ ตอนแรกตกลงกันไว้ห้าสิบคน ฉันแถมให้นายฟรี ๆ ไปอีกหลายคนแล้วด้วย”
หวางชิงพูดอย่างจนใจว่า
“นายคิดว่าฉันว่างไม่มีอะไรทำทุกวันหรือไง? ให้ฉันมาเป็นสายข่าวให้นายเนี่ยนะ?”
เดิมทีเขานึกว่าการลงทุนครั้งนี้ไม่มีต้นทุน แต่เขาคิดผิดเสียแล้ว……
“แบ่งเวลาหาให้หน่อยได้ไหม?”
“หาไม่ได้!”
“ถ้านายพูดแบบนี้ ฉันคงต้องมาเล่าเรื่องห้าสิบคริสตัลผีอีกรอบแล้วนะ……”
“หุบปาก!”
หวางชิงปวดหัวขึ้นมาทันที ราวกับซุนหงอคงได้ยินคาถาเหนี่ยวรั้ง
ตอนนี้เขาเริ่มเสียใจอยู่นิด ๆ แล้ว ดูเหมือนตัวเองจะลงทุนผิดคนเสียแล้ว……
ไป๋เยวียนเอ่ยว่า “ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ผมมีแท็กซี่อยู่คันหนึ่ง นายจะรับไหม?”
“เลิกพูดเถอะน่า!”
หวางชิงมุมปากกระตุก พูดว่า “ของเล่นนั่นของนายเติมน้ำมันยังไม่ได้เลย จะซื้อมาทำอะไร?”
“อีกอย่าง ต่อให้ของนายมีน้ำมัน นอกจากวิ่งเร็วหน่อยแล้วมันมีประโยชน์อะไรอีก? ฉันเอาสื่อกลางลี้ลับอย่างเลือดไก่ตัวผู้มาทำเป็นสีเคลือบ สร้างรถขึ้นมาสักคัน ไม่ดีกว่าของนายหรือไง?”
“ไม่ใช่นะ นี่มันรถผีเลยนะ! ของที่คนสร้างจะเทียบกันได้เหรอ?”
ไป๋เยวียนไม่ยอมแพ้ ยังพยายามขายต่อว่า
“พวกนายที่เป็นคุณชายรวย ๆ ไม่ใช่ชอบสะสมรถกันหรือไง? นี่มันรถลี้ลับเชียวนะ!”
“ขอโทษด้วย ฉันไม่สนใจ แล้วอีกอย่าง นี่มันแท็กซี่ชัด ๆ ฉันจะสะสมมันไปทำไม?”
“……”
ไป๋เยวียนเห็นอีกฝ่ายไม่มีท่าทีสนใจเลยสักนิด จึงได้แต่เปลี่ยนเรื่องว่า