ภาพตรงหน้า
ทำให้ทุกคนรู้สึกสิ้นหวังขึ้นมาในใจ
ผีดุร้ายระดับเทียมสามอักขระถึงสามตน นับเป็นกำลังรบที่แข็งแกร่งอย่างยิ่ง
ถึงจะมีหญิงชราเป็นกำลังหลักและสามารถสังหารพวกมันได้สำเร็จ แต่ความรุนแรงของเขตผี[คลุ้มคลั่ง]นี้ก็ไม่รู้ว่าจะพุ่งสูงขึ้นไปถึงระดับไหนอีก...
“ไม่มีทางตันหรอก...”
ในเวลานี้ ไป๋เยวียนยังคงรักษาความสงบไว้ ใบหน้าเผยแววครุ่นคิด
เขานึกถึงชายระดับสามอักขระสวมหน้ากากคนนั้น รวมถึงคนที่สวมเสื้อคลุมสีดำ
ทั้งสองไม่ได้ปรากฏตัวบนชั้นหนึ่ง และไม่ได้อยู่บนชั้นสองเช่นกัน บางทีอาจขึ้นไปชั้นบนแล้ว
ส่วนความเป็นไปได้ที่พวกเขาจะตายนั้น เขาคิดว่าคงไม่สูงนัก
อย่างไรเสีย ชายสวมหน้ากากคนนั้นก็เป็นถึงคนระดับสามอักขระ หากหายไปง่าย ๆ แบบนี้ต่างหากที่ชวนเหลือเชื่อ
ความเป็นไปได้มากที่สุดคือทั้งสองขึ้นไปชั้นบนแล้ว
ตั้งแต่แรกพวกเขาก็แยกกันลงมือ มีโอกาสสูงว่าจะรู้ข้อมูลที่คนอื่นไม่รู้ จึงมั่นใจพอที่จะเคลื่อนไหวตามลำพัง
ในตอนนั้นเอง
หญิงชราที่กำลังควบคุมผีดุร้ายพลันเอ่ยขึ้นว่า
“แยกกันหา บางทีอาจเจอทางขึ้นชั้นบนก็ได้...”
พูดจบ เธอก็ไม่ควบคุมผีดุร้ายตนแรกอีกต่อไป แต่หันหลังเดินไปยังปลายอีกด้านของทางเดินทันที
ชั่วพริบตา
สีหน้าของทุกคนเปลี่ยนไปเล็กน้อย บางคนถึงกับอดอุทานไม่ได้ว่า
“ให้ตายสิ จู่ ๆ ก็เอาแบบนี้เลยหรือ?!”
พวกเขามองผีดุร้ายสามตนที่มีสีหน้าเหี้ยมเกรียม แล้วสัมผัสได้ถึงอันตรายในทันที