“อาจารย์หวาง ผมไม่เป็นไร... แค่ก... แค่ก... พรวด!”
ชั่วพริบตา ใบหน้าของไป๋เยวียนก็ซีดเผือด ก่อนจะกระอักเลือดออกมาจำนวนมาก
“...”
มุมปากหวางหลีกระตุก
เลือดแกนี่มันเยอะเกินไปหน่อยไหม...
เขามองเลือดจำนวนมหาศาลที่สาดกระเซ็นเข้ามาตรงหน้า จนแทบจะบังสายตาเสียมิด
และในชั่วพริบตานั้นเอง
หมัดหนึ่งก็พุ่งทะลวงออกมาจากกองเลือด!
“หืม?”
สีหน้าหวางหลีเปลี่ยนไปเล็กน้อย เขานึกไม่ถึงว่าจะเจอลูกไม้นี้ จึงทำได้เพียงยกแขนขึ้นป้องกันอย่างลนลาน
แรงมหาศาลปะทะเข้ามา จนเขาถอยกรูดไปหลายก้าว
“ไอ้หนูนี่ สรรหาลูกไม้ใหม่ ๆ มาให้ฉันได้ตลอดเลยนะ...”
เขายิ้ม แต่ในใจก็อดตื่นตะลึงไม่ได้
พลังลี้ลับของหมอนี่แข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ไม่ได้ด้อยไปกว่าเขาเลยด้วยซ้ำ...
ในจังหวะนั้นเอง
ร่างของไป๋เยวียนพุ่งทะยานเข้ามาอย่างรวดเร็วราวสายฟ้า เข้าประชิดแล้วเปิดฉากต่อสู้ระยะประชิด!
“เข้ามาได้สวย!”
หวางหลีเองก็ไม่ออมมือแม้แต่น้อย เขาสวมถุงมือหนังคนแล้วเข้าปะทะกับอีกฝ่าย
ทั้งคู่ต่างลงมืออย่างเหี้ยมโหด ไม่เหลือเค้าของการประลองแม้แต่น้อย ราวกับเป็นศัตรูที่หมายเอาชีวิตกันจริง ๆ
นั่นก็เพราะคนที่มีพลังลี้ลับอย่างพวกเขาแทบไม่มีทางถูกสังหารในคราวเดียว จึงต่อสู้กันได้อย่างเต็มที่โดยไม่ต้องกังวล
ยิ่งไปกว่านั้น คนหนึ่งเป็นคนภูตวิญญาณมากประสบการณ์ที่ผ่านศึกมานับครั้งไม่ถ้วน ส่วนอีกคนเป็นโรคจิตที่มีนิสัยโหดเหี้ยมมาแต่กำเนิด
วิธีต่อสู้ของทั้งคู่ย่อมไม่มีทางอ่อนโยน...
ทั้งสองผลัดกันชกคนละหมัด ดูไม่ต่างจากคนบ้าบิ่นสองคนกำลังตะลุมบอนกัน...