“ตายแล้วหรือ?!”
สีหน้าของหวางโม่พลันชะงัก ดวงตาฉายแววตื่นตระหนกขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
นี่คือคนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระเชียวนะ ตายห่าไปง่าย ๆ แบบนี้เลยหรือ?
แต่เพียงครู่เดียว ความคิดนั้นก็ถูกลบล้าง
ร่างของฉินอวิ้นพลันก่อตัวขึ้นอีกครั้ง ณ พื้นที่ว่างเปล่าแห่งหนึ่ง
“แกถึงกับเอาเลือดเนื้อของฉันไปเลี้ยงผีดุร้ายงั้นหรือ?!”
แววขุ่นเคืองปรากฏขึ้นในดวงตาของฉินอวิ้น
ตอนนี้ใบหน้าของเขาซีดเผือด ดูราวกับสูญเสียพลังไปมาก
เลือดเนื้อของเขาถูกกลืนกิน จึงต้องอาศัยพลังลี้ลับสร้างเลือดเนื้อขึ้นมาใหม่ สำหรับคนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระแล้ว นับเป็นการสิ้นเปลืองพลังมหาศาล!
เพราะการรวบรวมเลือดเนื้อมาเรียงประกอบเป็นร่าง กับการสร้างเลือดเนื้อขึ้นจากความว่างเปล่านั้นยากต่างกันโดยสิ้นเชิง
“งอกกลับมาแล้วหรือ?”
จางชิงเต้าเลิกคิ้ว ก่อนจะปรากฏตัวตรงหน้าในพริบตา แล้วซัดหมัดออกไปอย่างแผ่วเบาอีกครั้ง!
ฉินอวิ้นมองหมัดนั้น ร่างพลันสั่นสะท้าน แววหวาดกลัวฉายชัดในดวงตา
ชั่วพริบตานั้นเอง
ผนึกผีสีเลือดก็ปรากฏขึ้น ช่วยรับหมัดนั้นไว้แทนเขา
เมื่อเห็นรอยบุบบนผนึกผีของตนอย่างชัดเจน ฉินอวิ้นก็รู้สึกเจ็บปวดใจ วัตถุผีร่วมกำเนิดได้รับความเสียหาย เขาต้องสิ้นเปลืองทรัพยากรและเวลาอีกมากกว่าจะฟื้นฟูมันได้
ฉินอวิ้นถือผนึกผีไว้ในมือ ถอยห่างออกไป สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงนปนระแวง ก่อนเอ่ยว่า
“วิชาคำสาปของฉันใช้กับแกไม่ได้งั้นหรือ?!”
เขาปลดปล่อยวิชาคำสาปที่หกไปแล้ว แต่อีกฝ่ายกลับไม่ถูกลดทอนพลังลงแม้แต่น้อย