ในเวลานี้
ไป๋เยวียนพุ่งผ่านท้องฟ้ายามราตรีราวกับดาวตกสีเลือด
ระหว่างทางไม่มีสิ่งใดขวางกั้นเขา แม้แต่เงาผีสักตนก็ยังไม่พบ
ผีดุร้ายไม่ได้ชื่นชอบการบิน โดยทั่วไปพวกมันมักหามนุษย์บนพื้นดินเพื่อสังหาร ยิ่งไปกว่านั้น ผู้ที่บินขึ้นฟ้าได้อย่างน้อยก็ต้องเป็นผู้แข็งแกร่งระดับสี่อักขระ ต่อให้เป็นผีดุร้ายก็ใช่ว่าจะรับมือได้
“ใกล้ถึงเมืองฉีสุ่ยแล้วสินะ...”
สีหน้าของไป๋เยวียนในเวลานี้เรียบเฉย
แม้จะกวาดล้างตระกูลลู่จนสิ้นซาก แต่เสื้อกาวน์สีขาวบนกายยังขาวราวหิมะ ไม่มีคราบเปื้อนแม้แต่น้อย
แววตาของเขาสงบนิ่ง มองลงไปยังพื้นดินเบื้องล่าง
ตามเหตุผลแล้ว หลังจัดการตระกูลลู่เสร็จ เขาควรมุ่งหน้าไปยังสำนักไป๋เฉินซานทันที เพราะอีกฝ่ายมีความแค้นกับเขาไม่น้อยจากเรื่องโจวหาน
แต่ในความเห็นของเขา ตระกูลเจียงต่างหากที่จำเป็นต้องให้เขาจัดการมากกว่า
เหตุผลนั้นไม่มีอะไรซับซ้อน หัวหน้ากรมลี้ลับคนก่อน เจียงเทียน เป็นคนจากตระกูลเจียงนั่นเอง
เขากังวลว่านักพรตเฒ่าอีกฝ่ายจะลงมือไม่ไหว เพราะนิสัยของอีกฝ่ายห่างไกลจากความเหี้ยมโหดของจางชิงเต้าอยู่มาก เห็นได้จากตอนที่อีกฝ่ายมอบยันต์ช่วยชีวิตให้คนแปลกหน้าอย่างเขาที่โรงพยาบาล
หากตัวหลักระดับสามอักขระหรือแม้แต่สี่อักขระของตระกูลเจียงหลบหนีไปได้ แล้วเกิดคลุ้มคลั่งขึ้นมาเพราะตระกูลถูกทำลาย นั่นย่อมเป็นความเสียหายครั้งใหญ่ของคนภูตวิญญาณในหมู่ชาวบ้าน
เพื่อป้องกันไม่ให้เกิดเรื่องเช่นนั้น ไป๋เยวียนย่อมเต็มใจรับบทเพชฌฆาต...