“เลิกพูดไร้สาระ เปิดห้อง!”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อย ขี้เกียจต่อปากต่อคำกับพนักงานต้อนรับของโรงแรมแล้ว...
“ได้เลย ไม่มีปัญหา!”
ชายชราตัวเล็กไม่กล้ารอช้า รีบจัดการเรื่องเข้าพักให้ทั้งสี่คน ก่อนยื่นคีย์การ์ดให้ด้วยสองมือ
ไม่นาน ทั้งสี่ก็กลับไปยังห้องพักของตัวเอง เตรียมพักผ่อนให้เต็มที่
แม้หานอวี่จะได้รับผลสะท้อนกลับ แต่ก็ไม่ได้หมดสติ จึงไม่จำเป็นต้องให้พวกเขาคอยดูแล
อีกอย่าง ห้องพักของทั้งสี่อยู่ใกล้กัน ต่อให้เกิดเหตุไม่คาดฝัน พวกเขาก็รู้ตัวได้ทันที
“ในที่สุดก็จบสักที...”
ขณะนี้ ไป๋เยวียนนอนแผ่อยู่บนเตียง ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
ขณะเดียวกัน เขาก็สัมผัสได้ถึงความเหนื่อยล้าอย่างหนัก ทั่วร่างปวดแปลบ ราวกับมีเข็มนับล้านทิ่มแทง
นี่ไม่ใช่ผลสะท้อนกลับจากวิชาผีแต่อย่างใด!
แม้เขาจะมีร่างอมตะ สามารถใช้พลังลี้ลับฟื้นฟูบาดแผลได้ในพริบตา แต่ก็ยังมีผลข้างเคียง
นั่นคือสมรรถภาพของร่างกายจะเสียหาย ต้องใช้อุปกรณ์ภูตผีชนิดพิเศษฟื้นฟู หรือไม่ก็ปล่อยให้เวลาช่วยเยียวยาตามธรรมชาติ มิเช่นนั้นจะเกิดความเสียหายถาวร
“ดูท่าช่วงสองสามวันนี้คงต้องพักผ่อนให้ดี...”
ไป๋เยวียนนอนอยู่บนเตียง ค่อย ๆ ชินกับความเจ็บปวดที่ราวกับถูกเข็มทิ่มแทง
แม้จะมีผลข้างเคียง แต่ก็ต้องยอมรับว่าที่พวกเขารอดมาได้ เป็นเพราะร่างอมตะ
ในเวลานี้
หวางชิงกับหานอวี่ต่างก็อดทนต่อความเจ็บปวดเช่นนี้ ค่อย ๆ ฟื้นฟูบาดแผลของตัวเอง...
ส่วนโจวหานไม่มีผลข้างเคียงแบบนี้ แต่บาดแผลบนร่างกายยังไม่หายดี เขาจึงรักษาตัวอย่างเงียบ ๆ เช่นกัน...
...
วันรุ่งขึ้น
ไป๋เยวียนกับพวกไม่ได้อยู่ต่อที่โรงแรม แต่ซื้อตั๋วเครื่องบินรอบเช้าแล้วเดินทางกลับเมืองจงหยวน