ขณะนี้ ภายในหอปราบผีทั้งหลังเงียบสนิท
ทุกคนต่างมีสีหน้าราวกับกำลังรอดูเรื่องสนุก พากันเฝ้ามองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างเงียบ ๆ
เห็นได้ชัดว่านี่เป็นการจงใจหาเรื่องกันโดยเฉพาะ...
ถึงไป๋เยวียนจะไม่มีทีท่าว่าจะนั่งลง อีกฝ่ายก็ย่อมหาข้ออื่นมาเล่นงานอยู่ดี...
“แกมีสิทธิ์อะไรมาสั่งสอนคนของฉัน?”
จางชิงเต้ายังคงสงบนิ่งท่ามกลางสายตาจับจ้องของทุกคน มุมปากยังมีรอยยิ้มจาง ๆ
แต่คนที่รู้จักเขาดีต่างรู้ว่า นี่คือสัญญาณว่าเขากำลังจะลงมือฆ่าคน...
ทว่าชายชรากลับไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย เขากล่าวว่า
“หากนับตามลำดับอาวุโส ฉันกับบรรพบุรุษของเขาอยู่ร่วมยุคเดียวกัน หากวัดกันที่พลัง ฉันกับเขาก็ห่างชั้นกันราวฟ้ากับดิน แล้วฉันไม่มีสิทธิ์สั่งสอนเขาหรือ?”
จางชิงเต้าไม่ตอบอีก เพียงหันไปมองคนทั้งสามที่อยู่ฝั่งตรงข้าม ความคิดแล่นปราดหาทางออก ก่อนส่งกระแสเสียงถึงประมุขแคว้นต้าเฉียนว่า
“ช่วยฉันรั้งขั้นหกอักขระสองคนนั้นไว้ ส่วนคนตรงกลาง ฉันจะฆ่าเอง!”
ประมุขแคว้นต้าเฉียนสะดุ้งเล็กน้อย แต่ก็ไม่ได้คิดมาก เพียงพยักหน้าตกลงทันที
ส่วนผู้อาวุโสหนิงที่อยู่ข้าง ๆ ทำท่าจะเอ่ยอะไรบางอย่าง แต่เมื่อเห็นประมุขของตนรับปากแล้ว ก็ทำได้เพียงยอมรับโดยปริยาย
เขาถอนหายใจอย่างจนใจในใจ
หากฆ่าชายชราผู้นั้นต่อหน้าทุกคนจริง ๆ เกรงว่าแคว้นต้าเฉียนกับประเทศต้าเซี่ยจะกลายเป็นเป้าโจมตีของทุกฝ่าย ถึงตอนนั้นคงไม่ใช่จุดจบของการต่อสู้ แต่เป็นเพียงจุดเริ่มต้น...
“ไม่รู้ว่าประมุขไปรู้จักกับเขาเข้า เป็นเรื่องดีหรือร้ายกันแน่...”