“เอาละ ทุกท่านแยกย้ายกันได้!”
เวลานี้จางชิงเต้ามองทุกคนด้วยรอยยิ้ม ราวกับกลับมาเป็นหัวหน้ากรมผู้สุขุมเยือกเย็นคนนั้นอีกครั้ง...
หวางโม่ที่ยืนอยู่ด้านข้างแอบคิดในใจว่า
สุขุมเยือกเย็นขนาดนี้ มิน่าล่ะ แม้แต่ประมุขแคว้นต้าเฉียนยังอยากเจรจาด้วย...
ชั่วพริบตานั้นเอง จางชิงเต้าราวกับสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงเหลือบมองหวางโม่อย่างเฉยชา
หวางโม่สะดุ้งเฮือก รีบข่มความคิดในใจให้สงบลงทันที
จางชิงเต้าไม่ได้สนใจเขาอีก แต่หันไปมองทุกคนแล้วกล่าวว่า
“จริงสิ ช่วงนี้กรมลี้ลับอาจกวาดล้างพวกทรยศ หวังว่าทุกท่านจะช่วยเหลือกันสักหน่อย...”
“เรื่องนั้นแน่นอนอยู่แล้ว”
“ถึงพวกเราจะไม่มีฝีมือเท่าหัวหน้ากรม และจัดการหัวหน้าสหพันธ์ระเบียบใหม่ไม่ได้ แต่การกำจัดลูกสมุนของพวกมันสักหน่อยก็ยังพอทำได้”
ทุกคนไม่ได้ปฏิเสธ ต่างพากันเอ่ยแสดงจุดยืนของตน
ในเมื่อกรมลี้ลับเป็นฝ่ายคว้าชัยชนะครั้งใหญ่ แผ่นฟ้าผืนนี้ก็ยังคงเป็นแผ่นฟ้าผืนเดิม
นอกจากยอมสวามิภักดิ์แล้ว พวกเขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นอีก
เมื่อเห็นเช่นนั้น จางชิงเต้าก็ยิ้มพลางพยักหน้า
แม้ในที่นี้จะมีคนเพียงหลายสิบคน แต่เบื้องหลังของพวกเขาไม่ธรรมดา บางทีอาจเป็นตัวแทนของกลุ่มอำนาจเป็นกลางทั้งหมดในประเทศต้าเซี่ยก็ได้
เมื่อพวกเขาเอ่ยปากเช่นนี้ ประสิทธิภาพในการกวาดล้างเศษซากของสหพันธ์ระเบียบใหม่โดยกรมลี้ลับย่อมเพิ่มขึ้นไม่น้อย
“ฉันยังมีธุระต้องจัดการ ขอตัวก่อน”
กล่าวจบ เขากับหวางโม่ก็หายวับไปทันที