“เงียบ!”
เวลานั้นเอง เสียงเรียบนิ่งของไป๋เยวียนก็ดังขึ้น
“มันพูดว่าเห็นฉันแล้ว!”
“หืม?”
ชายหนุ่มชะงักไปเล็กน้อย
ใต้เตียง ไป๋เยวียนยังคงนอนนิ่งอยู่บนพื้น ไม่ขยับเขยื้อน
ทว่าสายตาของเขาจับจ้องไปข้างหน้าไม่วาง
ดวงตาคู่หนึ่งที่มีแต่ตาขาวกำลังจ้องเขาเขม็งเช่นกัน
ทั้งสองสบตากันตรง ๆ!
แถมยังอยู่ห่างกันไม่ถึงครึ่งเมตร!
ที่ทั้งคู่สบตากันได้ในระดับเดียวกัน ไม่ใช่เพราะผีตรงหน้ากลับหัวอยู่
แต่เป็นเพราะ...
มันมีเพียงหัวเท่านั้น!
“น่าจะนึกได้ตั้งนานแล้ว...”
สีหน้าของไป๋เยวียนยังคงสงบนิ่ง ทว่าในใจกลับมีความคิดผุดขึ้นมา
เสียงตึงตังนั่นไม่ใช่เสียงเคาะประตู แต่เป็นเสียงหัวนี่กระแทกพื้นต่างหาก...
“พลาดไปแล้ว...”
เขาถอนหายใจ คราวนี้พออีกฝ่ายเข้ามา สิ่งที่เห็นจึงไม่ใช่ชายบนเตียง แต่เป็นไป๋เยวียน!
แผนลอบโจมตีของเขาย่อมพังไม่เป็นท่า...
เขาพึมพำในใจ “รู้งี้นอนอยู่บนเตียงก็ดี...”
ในจังหวะนั้นเอง
หัวผีส่งเสียงเย็นเยียบไร้ชีวิตขึ้นมาอีกครั้ง
“ฉันเห็นนายแล้ว...”
“เข้ามาสิ! พี่ชายจะให้นายดูให้เต็มตาเลย!”
สองมือของไป๋เยวียนพุ่งออกไปราวสายฟ้า ฉวยหัวผีคว้าลงไปใต้เตียงในพริบตา...
ตึง! ตึง! ตึง!
ไม่นาน ชายที่กำลังกระตุกอยู่บนเตียงก็ค่อย ๆ สงบลง
ไม่ใช่เพราะเขาหายกลัว แต่เป็นเพราะแรงสั่นสะเทือนใต้เตียงรุนแรงยิ่งกว่าอาการกระตุกของเขาเสียอีก...