“ฉันมาแล้ว!”
“ฉันมาแล้ว!”
“ฉันมาแล้ว!”
ข้อความอีกชุดใหญ่ถูกส่งเข้ามา ดูร้อนรนเหลือเกิน ถึงขั้นทำให้คนสงสัยว่าอีกฝ่ายจะยืนอยู่หน้าประตูแล้วหรือเปล่า
ตามที่เกาอี้วิเคราะห์ไว้
นี่ก็เป็นวันที่สามแล้ว ย่อมไม่ได้มีแค่ข้อความหนึ่งสองข้อความแน่
ไป๋เยวียนไม่ได้พิมพ์ตอบอีก สีหน้าของเขาขยับเล็กน้อย รู้สึกลาง ๆ ว่าตัวเองถูกพลังลี้ลับที่ดูเหมือนมีเหมือนไม่มีจับจ้องอยู่!
เขาถือมือถือไว้ในมือ พร้อมกับเปิดประตูห้องออกไปเอง มองไปยังทางเดินที่มืดสนิท
แม้เขาจะสัมผัสได้ถึงการแอบสอดแนมที่เต็มไปด้วยเจตนาร้ายของสิ่งลี้ลับนั้น แต่ก็ไม่อาจล็อกตำแหน่งที่แน่ชัดของมันได้
“สุดท้ายก็ต้องรอให้มันมาหาเองสินะ……”
ไป๋เยวียนพึมพำกับตัวเอง แล้วกลับไปนอนบนเตียง ล้มตัวลงหลับไปทันที
ตามเนื้อหาของเสียงบันทึกที่เกาอี้เปิดให้ฟัง ต้องถึงวันที่เจ็ดผีถึงจะมาจริง ๆ……
……
เวลาผ่านไปอย่างรวดเร็ว
ข้อความของวันที่เจ็ดก็ใกล้จะมาถึงแล้ว……
สี่ทุ่มห้าสิบนาที
ไป๋เยวียนนอนเล่นมือถืออยู่บนเตียงอย่างสบายอารมณ์ รออาหารเดลิเวอรีมาส่งถึงหน้าประตูอย่างเงียบ ๆ……
สำหรับเขาแล้ว ผีเที่ยงคืนก็เทียบได้กับอาหารเดลิเวอรีจริง ๆ นั่นแหละ……
“ป่วนชะมัด ก่อนเที่ยงคืนนอนไม่ได้เลย”
เขาส่ายหน้า ไม่ว่าจะหลับลึกแค่ไหน ขอแค่ข้อความเข้ามาก็ต้องถูกปลุกให้ตื่นอยู่ดี นี่ก็เป็นการรบกวนของพลังลี้ลับแล้ว
ไม่นานนัก เที่ยงคืนก็มาถึง!