“???”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ถึงกับนิ่งอึ้งอยู่กับที่
ความคิดของท่านนี่กล้าคิดเกินไปหน่อยแล้วกระมัง...
“อาจารย์หญิง ท่านคิดมากไปแล้วกระมัง...”
ไป๋เยวียนเกาศีรษะ รู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
เขาจะเป็นจางชิงเต้าไปได้อย่างไร...
“ก็จริง ดูจากภายนอกแล้ว เธอปกติกว่าเขามาก”
ประมุขแคว้นต้าเฉียนปฏิเสธข้อสันนิษฐานของตนเองทันที
“...”
ไป๋เยวียนได้ยินเช่นนั้น แววตาพลันฉายประกายประหลาด
นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนบอกว่าเขาปกติ...
“ช่างเถอะ ขี้เกียจเดาแล้ว ในเมื่อจางชิงเต้ารับเธอเป็นศิษย์ ต่อให้มีเรื่องเหลือเชื่อเกิดขึ้นก็ไม่แปลกหรอก ตัวเขาเองก็เป็นสัตว์ประหลาดอยู่แล้ว”
เธอไม่คิดต่อให้มากความ ก่อนเอ่ยว่า
“อีกสองวันนี้น่าจะได้อุปกรณ์ลี้ลับที่เธอต้องการแล้ว ระหว่างนี้เธอเดินชมสำนักงานใหญ่กรมลี้ลับได้ ยกเว้นสถานที่บางแห่ง ที่เหลือก็เข้าไปดูได้ตามสบาย”
“ได้”
ไป๋เยวียนพยักหน้า จากนั้นยื่นคริสตัลผีสามแสนก้อนกับเสื้อกาวน์สีขาวที่สวมอยู่ส่งให้เธอ
ชั่วพริบตาถัดมา
ประมุขแคว้นต้าเฉียนก็หายตัวไป เห็นได้ชัดว่าเธอไปสั่งให้คนจัดการเรื่องนี้แล้ว
“ถ้าซื้ออุปกรณ์ขั้นสี่อักขระเพิ่มอีกสักสองสามชิ้น พลังของฉันก็คงเพิ่มขึ้นอีกไม่น้อย...”
ไป๋เยวียนเลียริมฝีปาก ดวงตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง
อุปกรณ์ขั้นสี่อักขระมีราคาเริ่มต้นที่คริสตัลผีหลายหมื่นก้อน หากเป็นของชั้นยอดยิ่งต้องใช้หลายหมื่นก้อน เงินสามแสนก้อนของเขาคงพอซื้ออุปกรณ์ขั้นสี่อักขระชั้นเลิศได้หลายชิ้น
“พลังลี้ลับของแคว้นต้าเฉียนแข็งแกร่งถึงเพียงนี้ ย่อมต้องมีของที่ถูกใจฉันแน่”