“?!”
สิ้นเสียงนั้น อาการของหญิงไร้หน้าก็ชะงักค้าง เจ้าคนนี้มันดูถูกผีเกินไปแล้ว...
ไป๋เยวียนกลับไม่ลดละ เอ่ยซ้ำอีกว่า
“ยืนชิดซะขนาดนี้ อยากจับคู่กับพี่ไป๋รึไง!”
สิ้นคำพูด ฉวยจังหวะที่อีกฝ่ายเผยอารมณ์ตะลึงงันวูบหนึ่ง เขาก็คว้าต้นคอด้านหลังของเธอได้อย่างแม่นยำ!
“ไปให้พ้นหน้า!
พลังในร่างระเบิดปะทุ โหม่งเดียวลอยข้ามหัว โยนหญิงไร้หน้าลงจากรถจักรยานไปซะ
“บ๊ายบาย!
ไป๋เยวียนกระทืบขาถีบจนแทบเกิดประกายไฟ มุ่งหน้าตรงสู่โรงเรียน
แค่ไปถึงโรงเรียนได้ อีกฝ่ายก็คงไม่กล้าตามมาหรอก เพราะที่นั่นคนภูตวิญญาณดาษดื่น ไออาถรรพ์ก็เพียงพอจะขับไล่มันไปได้
“สมแล้วที่ไม่ใช่ผีธรรมดา...”
ไป๋เยวียนปั่นจักรยานพลางคลี่มือขวาตัวเองดู ก็เห็นว่าบนนั้นกลับมีสิ่งคล้ายรอยช้ำของศพงอกขึ้นมา
เพียงโจมตีไปเมื่อครู่เดียว เขาก็ต้องคำสาปเข้าแล้ว...
“ใกล้ถึงแล้ว!”
ทันใดนั้น
สีหน้าเขาขยับไหว เห็นแผงหนังสือพิมพ์ที่คุ้นตาอยู่เบื้องหน้า
แผงขายหนังสือพิมพ์กับประตูโรงเรียนห่างกันแค่ไม่กี่ร้อยเมตร ในใจเขาจึงแอบถอนหายใจโล่งอก
ถ้าแกกล้าจริง ก็ตามมาสิ!
เขาหันกลับไปมองถนนอันว่างเปล่าด้านหลัง ยังคงสัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกเส้นนั้น พิสูจน์ว่าหญิงไร้หน้ายังไม่ยอมล่าถอย
ผ่านไปหลายนาที
“อ้าว? ยังไม่ถึงอีกเหรอ?”
ขาทั้งสองข้างของไป๋เยวียนถีบเสียจนแทบเห็นเป็นเงาซ้อน แต่ยังไม่เห็นประตูโรงเรียนที่คุ้นตา
ตามเหตุผล ด้วยความเร็วระดับนี้ น่าจะถึงโรงเรียนตั้งนานแล้ว