“น่าเสียดายอย่างเดียว ไม่ได้เหรียญผีมาเลยสักเท่าไร...”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า พึมพำกับตัวเอง
ตอนนี้จำนวนเหรียญผีที่เขามีไม่ได้เปลี่ยนไปจากเดิม ยังคงอยู่ที่เกือบหนึ่งแสนเหรียญ
พิพิธภัณฑ์หุ่นขี้ผึ้งวิญญาณแค้นทำให้เขาเสียเหรียญผีไปไม่น้อย ไหนจะก่อนหน้านี้ที่ให้หน้ากากผีตามหาต้นตอความประหลาดของรถไฟใต้ดินผี รวมถึงที่เพิ่งหนีเอาตัวรอดมาอีก ค่าใช้จ่ายทั้งหมดนี้แทบจะพอ ๆ กับเหรียญผีที่เขาได้มา
“แต่ได้ยาเม็ดมาจำนวนมาก แถมยังมีทรัพยากรคริสตัลผีอีกกว่าหนึ่งแสน ก็ไม่เลวแล้ว...”
ไป๋เยวียนพอใจไม่น้อย
ส่วนสิ่งที่เขาต้องจ่าย ก็มีเพียงอายุขัยบางส่วนของหมายเลขเก้าเท่านั้น...
เขาเหลือบมองหมายเลขเก้าที่ยืนอยู่ข้าง ๆ แล้วกล่าวว่า
“หมายเลขเก้า แกเสียแค่อายุขัย แต่ฉันได้ทรัพยากรมาตั้งเยอะนะ!”
“...”
หมายเลขเก้ายังคงไม่สะทกสะท้าน สีหน้าเย็นชา
ถ้าประธานสภาจ้าวโลกายังมีสติอยู่ คงโมโหจนกระอักเลือดไปแล้ว
นี่มันเป็นคำพูดที่คนพูดออกมาได้จริง ๆ เหรอ...
“นอนดีกว่า...”
ไป๋เยวียนหาวหวอด ก่อนล้มตัวลงนอนพร้อมรอยยิ้ม...
ในเวลานี้เอง
บนดาดฟ้าของอาคารสูงแห่งหนึ่งซึ่งอยู่ไม่ไกลจากไป๋เยวียน มีเงาร่างหนึ่งนั่งอยู่
เขาสวมผ้าคลุมสีดำ ประกอบกับความมืดที่ปกคลุม ทำให้มองใบหน้าไม่ชัด ทว่าดวงตาคู่นั้นที่เผยออกมากลับเย็นชาไร้อารมณ์
“ไป๋เยวียน...”
เสียงของเขาแหบพร่า พึมพำว่า
“ตามหาแกมาตั้งนาน ในที่สุดก็เจอเสียที...”