“ตกลงเกิดเรื่องอะไรขึ้นกันแน่?!”
ไป๋เยวียนมองหานอวี่ที่แทบเลือนหายไปจากเบื้องบน แววตาพลันฉายประกายสังหารอันดุดัน
เขาเพิ่งแยกจากหานอวี่ได้ไม่ถึงครึ่งเดือน กลับเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้นเสียแล้ว ย่อมยากจะยอมรับได้
ในชั่วขณะนั้น
กลิ่นอายลี้ลับอันน่าสะพรึงกลัวปะทุออกจากร่างเขา จนสะเทือนไปทั่วเขตหอพัก!
ชั่วพริบตา นักเรียนจำนวนไม่น้อยที่ยังอยู่ในสำนักศึกษาต่างพากันออกมานอกหอพัก สีหน้าเต็มไปด้วยความหวาดระแวง บางคนถึงกับคิดว่าสหพันธ์ระเบียบใหม่บุกโจมตีมาแล้ว...
“พี่ไป๋...”
โจวหานมีสีหน้าตื่นตะลึง เอ่ยเสียงหลงว่า
“พี่ขึ้นถึงขั้นสี่อักขระแล้วหรือ?!”
ตอนนี้พลังลี้ลับของไป๋เยวียนเหนือกว่าขั้นสามอักขระไปมาก โจวหานจึงอดคิดไม่ได้ว่าอีกฝ่ายบรรลุขั้นสี่อักขระแล้ว!
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ไม่ได้อธิบายอะไรมาก เพียงถามว่า
“เรื่องนี้เกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไร?!”
เขาข่มความคิดสังหารในใจไว้สุดกำลัง บังคับให้ตนเองสงบลง จะปล่อยให้เสียการควบคุมไปง่าย ๆ ไม่ได้...
แม้ชื่อของหานอวี่แทบจะเลือนหายไปแล้ว แต่ดูเหมือนเธอยังมีลมหายใจอยู่บ้าง ไม่แน่ว่าอาจยังมีโอกาสช่วยชีวิตเธอได้...
เมื่อเห็นไป๋เยวียนกลับมาสงบ โจวหานก็ถอนหายใจโล่งอก เขากังวลจริง ๆ ว่าอีกฝ่ายจะโกรธจนเสียการควบคุมอยู่ตรงนั้น...
“เมื่อคืนนี้เอง”
เขารีบพูดว่า “ตอนแรกผมกำลังฝึกฝนอยู่ จู่ ๆ ก็รู้สึกว่ากระดาษหนังมนุษย์มีความผิดปกติ เลยรีบมาหาพี่ที่หอพักทันที แต่ตอนนั้นพี่ไม่อยู่ ผมจึงรออยู่หน้าประตูตลอด”