“คิดจะหนีหรือ?”
ไป๋เยวียนมองต้นตอความประหลาดที่กำลังหลบหนี แววตาฉายรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม
วินาทีถัดมา ร่างของเขาพลันหายวับ ก่อนจะปรากฏขึ้นตรงหน้าต้นตอความประหลาดในชั่วพริบตา
ตูม!
หมัดหนึ่งซัดออกไป!
ต้นตอความประหลาดกระเด็นถอยหลังทันที พลังลี้ลับอันน่าสะพรึงไหลทะลักเข้าไป ฉีกกระชากร่างของมันอย่างบ้าคลั่ง
ไป๋เยวียนสีหน้าเหี้ยมเกรียม พุ่งตามเข้าไปอีกครั้ง
ตอนนี้วิชาผีของต้นตอความประหลาดยังอยู่ในช่วงพักใช้ ยิ่งไปกว่านั้น ต่อให้เป็นวิชาผีที่แข็งแกร่งที่สุดของมันอย่างลูกโป่งหัวมนุษย์ ก็ยังทำอะไรไป๋เยวียนไม่ได้
ไม่นานนัก
ต้นตอความประหลาดก็ต้องใช้พลังลี้ลับจำนวนมหาศาลเพื่อรักษาบาดแผล ลมหายใจของมันจึงอ่อนแรงลง
ทั้งสองต่อสู้กันมาเพียงหนึ่งนาทีกว่าเท่านั้น
บัดนี้ในใจต้นตอความประหลาดเต็มไปด้วยความหวาดกลัว พลังของมันถึงกับรักษาระดับห้าอักขระชั้นไว้ไม่ได้ เมื่อต้องเผชิญหน้ากับไป๋เยวียนที่กลายสภาพเป็นผีดุร้าย มันย่อมไร้กำลังต่อต้านและทนต่อไปได้อีกไม่นาน
“ระเบิด!”
ไป๋เยวียนคำรามลั่น พลังลี้ลับในร่างพลุ่งพล่านอย่างบ้าคลั่ง
หลังถูกหมัดของเขาซัดเข้าใส่ ต้นตอความประหลาดก็ส่งเสียงคร่ำครวญอย่างเคียดแค้นและเจ็บปวด ร่างของมันแตกสลาย กลายเป็นเศษเนื้อกระจายเต็มท้องฟ้าอีกครั้ง
“ใกล้แล้ว...”
ไป๋เยวียนมองเศษเนื้อที่กำลังยุกยิกอยู่รอบตัว แต่ไม่ได้เริ่มโจมตีต่อ
ไม่นานนัก
ด้วยพลังลี้ลับที่ช่วยประคอง ต้นตอความประหลาดก็ประกอบร่างขึ้นมาอีกครั้ง
แม้ใบหน้าของมันจะแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางฉูดฉาด ทว่าก็ยังมองออกว่าซีดเผือด ดวงตาไร้ชีวิตคู่นั้นยิ่งเต็มไปด้วยความหวาดกลัว