สถานีรถไฟเมืองจงหยวน
ไป๋เยวียนยืนรออยู่ในโถงผู้โดยสารเงียบ ๆ เขาเตรียมตัวเดินทางไปเมืองผิงอัน เพื่อตามร่องรอยของพระพุทธรูปผี
ขณะนี้ สายตาประหลาดใจนับไม่ถ้วนกำลังจับจ้องมาที่เขา
สาเหตุนั้นเรียบง่ายมาก ตั้งแต่หมอนี่ก้าวเข้ามาในสถานีจนถึงตอนนี้ ปากก็ไม่เคยหยุดเคี้ยว กำลังกินคริสตัลผีอย่างบ้าคลั่ง...
ภาพที่เหลือเชื่อเช่นนี้ ย่อมดึงดูดสายตาผู้คนได้ไม่น้อย
“ของปลอมใช่ไหม?!”
ชายร่างใหญ่กลืนน้ำลาย ดวงตาเต็มไปด้วยความงุนงง
เขามองไป๋เยวียนมานานถึง 20 นาทีแล้ว อีกฝ่ายกลืนคริสตัลผีลงไปอย่างน้อยหลายพันเม็ดในเวลาเพียงเท่านี้...
สิ่งที่ทำให้เขาตะลึงไม่ใช่ความร่ำรวยของอีกฝ่าย แต่เป็นการที่อีกฝ่ายย่อยพวกมันได้จริง ๆ งั้นหรือ?
คนภูตวิญญาณทั่วไป เมื่อกินคริสตัลผีเข้าไปจำนวนมากแล้ว มักจะหาสถานที่เงียบสงบนั่งขัดสมาธิ เพื่อย่อยพวกมันให้ได้เต็มที่
แต่ชายตรงหน้ากลับไม่ย่อยเลยสักนิด ราวกับสิ่งที่กินเข้าไปเป็นเพียงขนมกินเล่นธรรมดา
ชั่วขณะหนึ่ง เขาถึงกับสงสัยว่าตอนนี้มีขนมอะไรสักอย่างที่หน้าตาคล้ายคริสตัลผีวางขายหรือเปล่า...
“พี่ชาย...”
ในที่สุด เขาก็อดกลั้นความอยากรู้อยากเห็นไม่ไหว จึงเป็นฝ่ายเอ่ยปากก่อน
“หืม?”
ไป๋เยวียนที่กำลังดูมือถือไปพลาง เคี้ยวคริสตัลผีไปพลาง เงยหน้าขึ้นมองอีกฝ่าย
“เอ่อ... ผมขอถามอะไรหน่อยได้ไหม?”
ชายร่างใหญ่เกาศีรษะพลางกล่าวว่า
“ไอ้นี่ของคุณ ซื้อมาเท่าไร?”
เขาไม่ได้ถามตรง ๆ ว่าสิ่งที่อีกฝ่ายถืออยู่เป็นขนมหรือไม่ แต่ถามอ้อม ๆ แทน ถ้าอีกฝ่ายบอกราคาออกมาจริง ๆ มันก็ต้องเป็นขนมแน่นอน