“เป็นไปได้ยังไง?!”
เจียงไคหยวนหน้าถอดสี พึมพำกับตัวเองว่า
“ฉันก็ไม่ได้บาดเจ็บสักหน่อย!”
บาดแผลเพียงแห่งเดียวของเขาคือแขนที่ขาด แต่ตรงนั้นถูกพลังลี้ลับห้ามเลือดไว้แล้ว
ในตอนที่เขากำลังตื่นตระหนก เลือดก็ทะลักออกมาจากด้านล่างมากขึ้นเรื่อย ๆ
ในที่สุดเขาก็มองเห็นต้นตอของเลือด ที่แท้ก็คือม้าหมุนไม้ใต้ร่างของเขา!
เลือดทะลักออกมาจากแผ่นหลังของม้าไม้ไม่หยุด ภาพตรงหน้าชวนให้ขนลุก
เจ้าสิ่งนี้...มีชีวิตงั้นหรือ?!
ความคิดอันน่าสะพรึงกลัวผุดขึ้นในใจเจียงไคหยวน
เขารู้สึกหนาวยะเยือกไปทั้งตัว สัญชาตญาณบอกให้รีบหนีห่าง
หากเป็นเมื่อก่อน เขาคงเปิดฉากโจมตีทำลายม้าไม้ใต้ร่างไปแล้ว แต่ตอนนี้พลังของเขาอ่อนด้อยเกินไป จนไม่เหลือความมั่นใจ สิ่งแรกที่คิดได้จึงเป็นการล่าถอย...
แต่ในชั่วพริบตานั้น
เขาก็นึกถึงคำตอบจากผีตัวตลกกับหนังสือผี ก่อนจะฝืนตัวเองให้นั่งลงอีกครั้ง
ไปไม่ได้!
ถ้าไปก็ต้องตาย!
เขารู้สึกราวกับยืนอยู่ริมขอบเหวแห่งความตาย พร้อมจะสิ้นใจได้ทุกเมื่อ
ในช่วงเวลาคับขันเช่นนี้ เขาบังคับตัวเองให้สงบลง แล้วพึมพำว่า
“ไม่ได้ ต้องหาทางให้ได้!”
เหงื่อเย็นผุดเต็มหน้าผาก เขาสัมผัสได้แล้วว่าเลือดด้านล่างกำลังทะลักอย่างบ้าคลั่ง กระทั่งชโลมร่างท่อนล่างของเขาจนเปียกชุ่ม
และในตอนนั้นเอง
หมอกโดยรอบเริ่มก่อตัวขึ้น ขณะเดียวกันเสียงดนตรีจากม้าหมุนก็ยิ่งแปลกประหลาด ราวกับมีใครกำลังกระซิบอยู่จริง ๆ