ในไม่ช้า
พลังลี้ลับบนตัวผีหันหลังกลับก็หมดลง ปล่อยให้ถูกจัดการได้ตามอำเภอใจ
ดวงตาของมันจ้องไปที่ไป๋เยวียนอย่างไม่ละสายตา เต็มไปด้วยความไม่เข้าใจและความสงสัย ราวกับตายอย่างไม่ยอมรับ...
มันคิดไม่ออก ว่าทำไมไป๋เยวียนถึงหาเจอมันได้ทุกครั้ง...
“กล้าล้อเล่นกับฉัน นี่คือผลลัพธ์!”
ไป๋เยวียนไม่มีการอธิบายใด ๆ กลับชกหนึ่งหมัดจนมันบาดเจ็บสาหัส
วินาทีถัดมา
ใบหน้าผีบนหน้าอกของเขาก็ค่อย ๆ ปรากฏขึ้น ดวงตาที่นิ่งเฉยและบ้าคลั่งจ้องไปที่ผีหันหลังกลับ
ผีหันหลังกลับมองใบหน้าผี เริ่มส่งเสียงกรีดร้องด้วยความหวาดกลัว แต่ก็ไร้ผลใด ๆ
ใบหน้าผีกัดมันเข้าทีเดียว จากนั้นก็เริ่มเคี้ยวอย่างน่าขนลุก...
“ได้ผลจริง ๆ ไม่เลว...”
ไป๋เยวียนปรบมือ สายตามีแววพอใจเล็กน้อย
“โชคดีที่เมื่อไม่นานมานี้ฉันกลืนคริสตัลผีไปยี่สิบเม็ด ไม่อย่างนั้นก็คงจับมันไม่ได้จริง ๆ”
เหตุผลที่เขาหาผีหันหลังกลับเจอได้ง่าย ไม่ใช่เพราะเขามองทะลุภาพหลอน แต่เพราะการชกอย่างรุนแรงในครั้งแรก ทำให้เขาส่งพลังความเย็นยะเยือกในร่างกายเข้าไปในตัวของมัน
พลังความเย็นยะเยือกแม้จะไม่มีพลังทำลาย แต่กลับเหมือนระบบนำทาง ที่ทำให้เขาล็อกตำแหน่งของผีดุร้ายได้
นี่คือความสามารถใหม่ที่ผีหยินปลดล็อกได้ด้วยคริสตัลผียี่สิบเม็ด!
แต่นี่ก็เพราะผีหันหลังกลับประมาท คิดไม่ถึงว่าพลังของไป๋เยวียนจะไม่ถูกกดไว้ และตั้งแต่แรกก็ถูกเขาชกอย่างหนักจนตั้งตัวไม่ติด...
“พี่ไป๋... นี่คุณกำลังกินผีตัวนั้นอยู่เหรอ?!”
ในขณะนั้นเอง