ในเวลานี้ หน้ากาผีก็เข้าใจความคิดของไป๋เยวียนเช่นกัน จึงเอ่ยขึ้นก่อนว่า:
“ว่าอย่างไร? จะสร้างทางออก หรือจะทำให้ลุงรองของนายฟื้นขึ้นมาชั่วคราว?”
“ตอนนี้นายมีเหรียญผีเหลือพอทำได้แค่อย่างเดียว!”
“……”
ไป๋เยวียนไม่ได้ตอบทันที ยังคงครุ่นคิดอยู่
หากทำให้ลุงรองฟื้นขึ้นมาได้อย่างสมบูรณ์ ภารกิจโรงพยาบาลครั้งนี้ของพวกเขาก็ย่อมสำเร็จลุล่วงอย่างงดงาม เพราะแม้แต่ต้นตอความประหลาดก็เปลี่ยนฝ่ายแล้ว……
นอกจากนั้น เขายังจะมีที่พึ่งเพิ่มขึ้นอีกคน……
จากคำพูดของพ่อของหวางชิง แม้ลุงรองจะเทียบกับคนภูตวิญญาณระดับสุดยอดไม่ได้ แต่ก็ไม่ได้ด้อยกว่ากันมากนัก อย่างไรเสียก็ได้รับพลังเสริมจากโรงพยาบาลทั้งแห่ง……
หากไม่นับผลประโยชน์เหล่านั้น
เขาเติบโตมาภายใต้การดูแลของลุงรอง แม้จะไม่ใช่ญาติสนิท แต่ก็เป็นผู้อาวุโสที่สำคัญมากคนหนึ่งในใจเขา
ไม่ว่าจะมองจากเหตุผลหรือความรู้สึก เขาก็อยากลองดูสักครั้ง
สิ่งที่ทำให้เขาลังเลคือ โอกาสชนะการเดิมพันครั้งนี้ต่ำเกินไป……
ครู่หนึ่ง ไป๋เยวียนเอ่ยขึ้นในใจว่า:
“เพื่อน ตอนนี้เหรียญผียังไม่ได้ใช้ไปใช่ไหม?”
“ยัง ฉันกำลังหาจุดอ่อนของเปลวไฟนี่อยู่ ต้องหาจุดนั้นให้เจอถึงจะสร้างทางออกได้……”
หน้ากาผีตอบว่า: “ทำไม เปลี่ยนใจแล้วหรือ?”
ไป๋เยวียนไม่ได้ตอบ เพียงหันไปมองทุกคนแล้วเอ่ยว่า:
“ที่จริงฉันทำให้เขาฟื้นขึ้นมาชั่วคราวได้”