ขณะนี้ หญิงผีจ้องหมายเลขเก้าเขม็ง จากนั้นก็หันไปหาที่นั่งเงียบ ๆ โดยไม่มีท่าทีจะลงมือแม้แต่น้อย
เมื่ออยู่ในระดับห้าอักขระ ก็เริ่มมีสติปัญญาขึ้นมาบ้างแล้ว หากไป๋เยวียนอยู่ตามลำพัง มันคงไม่รังเกียจที่จะฉวยโอกาสจัดการเขาเสีย
แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับผู้ที่อยู่ในระดับเดียวกัน มันย่อมไม่ลงมือโดยง่าย
ไป๋เยวียนเหลือบมองหญิงผีอย่างลึกซึ้ง ก่อนจะให้หมายเลขเก้ากลับมายืนข้างกาย เขาเองก็ไม่ได้ลงมืออย่างบุ่มบ่าม
เพราะความพิเศษของหมายเลขเก้า มันจึงไม่อาจใช้พลังของตนได้ตามใจ อีกทั้งเพิ่งเข้าสู่ระดับห้าอักขระได้ไม่นาน ไม่แน่ว่าจะเอาชนะอีกฝ่ายได้...
ตอนนี้ทั้งสองฝ่ายต่างอยู่ร่วมกันอย่างสงบ ย่อมเป็นเรื่องดีที่สุด...
“เจอหน้าก็ปาวิชาผีใส่กันเลยนะ ฝากไว้ก่อนเถอะ!”
ไป๋เยวียนเป็นคนเจ้าคิดเจ้าแค้น ย่อมจดจำหญิงผีตรงหน้าไว้แล้ว
หากมีโอกาส อีกฝ่ายจะได้รู้ว่าความโหดเหี้ยมเป็นอย่างไร...
ในตอนนั้นเอง
ประตูรถไฟใต้ดินกำลังจะปิด
ไป๋เยวียนขยับสีหน้า พลางมองออกไปนอกประตู แล้วก็เห็นโบสถ์เก่าแก่แห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางรัตติกาลอันมืดมิด...
“หืม?”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย รูปลักษณ์ของโบสถ์แห่งนี้คล้ายกับฉากที่เขาเคยเห็นในภาพมายาอยู่บ้าง...
สิ่งที่ทำให้เขาประหลาดใจคือ
รูปแบบสถาปัตยกรรมของโบสถ์แห่งนี้ไม่เหมือนกับสิ่งปลูกสร้างที่พบได้เฉพาะในแคว้นต้าหยวน
แม้แต่ประเทศต่าง ๆ บนแผ่นดินใหญ่ทั้งผืนก็ไม่มีสถาปัตยกรรมรูปแบบนี้...