“ถ้าแกพูดแบบนี้...”
จางชิงเต้ามองไป๋เยวียนลึกซึ้ง ก่อนเอ่ยอย่างมีนัยว่า
“ฉันยิ่งเป็นห่วงเข้าไปใหญ่”
“...”
ไป๋เยวียนกระตุกมุมปาก เอ่ยว่า
“อาจารย์ ท่านชักจะเกินไปแล้วนะ ผมเป็นคนยังไง...”
“พอเลย อย่ามาไม้เดิมกับฉัน!”
จางชิงเต้าเบ้ปากกล่าวว่า
“แกเป็นคนแบบไหน ฉันจะไม่รู้ได้อย่างไร?”
“...”
ไป๋เยวียนทำหน้าขุ่นเคือง กำลังจะเถียงต่อ แต่จางชิงเต้าชิงตัดบทเสียก่อน
“ให้เธอแยกไปทำงานคนเดียวก็ใช่ว่าจะไม่ได้...”
“หืม?”
ไป๋เยวียนได้ยินดังนั้น สีหน้าก็พลันยินดี รีบกล่าวว่า
“อาจารย์ ผมรับรองว่าจะทำภารกิจให้สำเร็จ!”
“อย่างที่เธอพูด ฉันเชื่อในตัวเธออยู่แล้ว แต่เรื่องฝีมือของเธอน่ะ...”
จางชิงเต้ายิ้ม ก่อนหันไปมองคนจากแคว้นต้าเฉียนแล้วกล่าวว่า
“เขาหาว่าพวกเธอเป็นพวกเกาะคนอื่นกิน คอยถ่วงแข้งถ่วงขาเขา มีใครอยากสั่งสอนเขาสักหน่อยไหม?”
ทุกคนได้ยินดังนั้นก็ชะงักไป ไม่มีใครเอ่ยปาก
พวกเขาแค่อยากดูเรื่องสนุก ไม่ได้อยากถูกลากเข้าไปพัวพันด้วย...
“ฉันไม่เอาเรื่องพวกเธอ พวกเธอก็ไม่ต้องกังวลอะไรทั้งนั้น”
จางชิงเต้ากล่าวพลางยิ้ม
“ยิ่งไปกว่านั้น ถ้าใครเอาชนะเขาได้ ก็จะได้เป็นผู้นำทีมออกปฏิบัติการ หลังจากนั้นฉันจะแบ่งรางวัลให้ด้วย!”
พอได้ยินเช่นนั้น
ทุกคนก็มีท่าทีเปลี่ยนไป ดวงตาฉายแววปรารถนาขึ้นมาทันที
ครั้งนี้เป็นการกวาดล้างห้าขุมกำลังชั้นยอด ต่อให้แบ่งทรัพยากรลี้ลับได้แค่หนึ่งเปอร์เซ็นต์ ก็ยังเป็นก้อนใหญ่โตอยู่ดี
“หัวหน้ากรมจาง ท่านไม่เอาเรื่องก็จริง แต่ทางฝ่าบาทของพวกเรา...”
คนหนึ่งเอ่ยขึ้นด้วยสีหน้ากังวล