“พี่ไป๋ ฝีมือผมไม่เลวเลยใช่ไหม?”
อวี๋เฟิงกอดอกทั้งสองข้าง แววตาเผยรอยยิ้มภาคภูมิใจ
“ไม่เลวจริง ๆ”
ไป๋เยวียนพยักหน้า ไม่คิดจะพูดให้เสียกำลังใจอีกฝ่าย
เมื่อเทียบกับอวี๋เฟิงแล้ว ความได้เปรียบของเขามีเพียงอย่างเดียว นั่นคือกินยาเข้าไปจำนวนมาก
แต่ช่องว่างนี้ห่างกันมาก อีกทั้งแทบไม่มีทางไล่ตามทัน ไม่อย่างนั้นยาที่เขากินมาตั้งนานคงเสียเปล่า…
อวี๋เฟิงเอ่ยขึ้นอีกครั้ง
“แต่ถึงผมจะมีฝีมือขนาดนี้ ตระกูลผมก็ยังคิดว่าผมคงชิงได้อย่างมากแค่สิบอันดับแรก”
“สิบอันดับแรกหรือ?”
ไป๋เยวียนลูบคาง พยักหน้า
“ที่จริงไม่ใช่ว่าฉันไม่เก่ง แต่บางคนมันเหนือมนุษย์เกินไป”
อวี๋เฟิงกล่าวว่า
“พี่ไป๋ ผมรู้ว่าฝีมือพี่เหนือกว่าผม แต่ในการแข่งแลกเปลี่ยน คนที่เก่งกว่าผมมีไม่น้อยแน่…”
“ฟังดูแล้ว นายมีข้อมูลของผู้เข้าแข่งขันคนอื่นสินะ?”
ไป๋เยวียนเลิกคิ้ว แววตาฉายความสนใจขึ้นเล็กน้อย
“มีอยู่บ้าง…”
อวี๋เฟิงลังเลครู่หนึ่ง ก่อนส่งกระแสจิตบอกว่า
“พี่ไป๋ พี่คงรู้แล้วว่าบนทวีปจงโจวของเรา มีมหาอำนาจลี้ลับอยู่ห้าแห่ง…”
“เอ่อ…ไม่รู้สิ…”
ไป๋เยวียนชะงักเล็กน้อย แววตาเต็มไปด้วยความงุนงง
“พี่ไม่รู้สถานการณ์ในจงโจวหรือ?”
“…”
ไป๋เยวียนส่ายหน้า ยอมรับตรง ๆ
ปกติเขายุ่งอยู่กับการฆ่าผี จึงแทบไม่รู้เรื่องสถานการณ์นอกประเทศต้าเซี่ยเลย…
“ก็ได้…”