“นายทำอะไรออกมาได้นั่นแหละ ใช่เรื่องปกติ”
หวางหลีเม้มปาก เริ่มทำใจยอมรับตัวตนของไป๋เยวียนได้มากขึ้นเรื่อย ๆ...
เมื่อเห็นว่าไป๋เยวียนยังไม่ยอมแพ้ เขาจึงพูดขึ้นอีกครั้ง:
“อีกอย่างฉันก็ไม่มีสิทธิ์แต่งตั้งนายเป็นกรรมการสอบหรอก นายต้องรายงานไปที่กรมลี้ลับเมืองผิงอันก่อน จากนั้นก็ต้องผ่านการคัดกรองหลายชั้น...”
ไป๋เยวียนได้ฟังก็ห่อเหี่ยวลง พูดว่า:
“ช่างเถอะ รอพวกเขาอนุมัติเสร็จ คงต้องรอถึงรุ่นหน้า...”
“แล้วกรมลี้ลับไม่คิดเอาฉันไปเป็นผู้ต้องหาล่าตัวก็บุญแล้ว ยังจะให้เป็นกรรมการสอบอีกเหรอ?”
ตอนนี้เขาไม่ค่อยเชื่อใจกรมลี้ลับที่เพิ่งตั้งใหม่ในเมืองผิงอันเท่าไหร่ โดยเฉพาะเด็กฝึกงานในกรมข่าวสาร...
“จริง ๆ ฉันก็ไม่อยากเป็นเท่าไหร่...”
ไป๋เยวียนถอนหายใจ พูดว่า:“แค่คิดว่านักเรียนอาจมีอันตรายถึงชีวิต ก็รู้สึกกระวนกระวายขึ้นมา...”
“เรื่องนี้นายไม่ต้องไปกังวลหรอก...”
หวางหลีเลิกคิ้ว พูดว่า:“พวกเขาจะไม่เป็นไร ถึงจะเรียกว่าจุดเกิดเหตุลี้ลับ แต่จริง ๆ แล้วมันเป็นแค่การจำลองเท่านั้น”
“ของปลอมเหรอ?”
ไป๋เยวียนชะงักไปเล็กน้อย ความสนใจหายไปทันที เขาต้องการกินผีจริง ๆ...
“แต่นี่มันจะได้ผลในการสอบเหรอ? ให้คนมาแกล้งเป็นผี เล่นเป็นบ้านผีสิงงั้นเหรอ?”
“แน่นอนว่าไม่ใช่แบบนั้น”
หวางหลีส่ายหัว แล้วพูดเสียงเบา:“รู้จักเทคโนโลยีวีอาร์ไหม?”