“คิดได้หรือยัง?”
จางชิงเต้าเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย ก่อนกล่าวอย่างจริงใจว่า
“ฉันทำไปก็เพื่อสมาคมลี้ลับของพวกเจ้านะ!”
ลึกเข้าไปในดวงตาของเขามีรอยยิ้มแปลกประหลาดวูบผ่าน อีกฝ่ายคิดจะใช้คำพูดมาหลอกล่อเขา พูดได้เพียงว่ายังไร้เดียงสาเกินไป…
“……”
ชายชราดึงทึ้งเส้นผมของตนอยู่นาน แต่ก็ยังไม่ตอบ
เขาครุ่นคิดไม่หยุด ในหัวเริ่มสับสนวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ
สภาพของเขาก็มีปัญหาอยู่แล้ว นับว่าเป็นคนใกล้ตาย ยิ่งมาครุ่นคิดอย่างหนักเช่นนี้ ก็ยิ่งรู้สึกว่าสมองปั่นป่วน
ในจังหวะนั้นเอง
หญิงวัยกลางคนที่ยืนอยู่ด้านหลังกล่าวว่า
“ท่านประธานเก่า อย่าไปฟังเขาเลย! หากสมาคมลี้ลับตกอยู่ในมือเขา ยังจะเรียกว่าสมาคมลี้ลับได้อีกหรือ?!”
คำพูดนั้นราวกับน้ำทิพย์ชโลมใจ ชายชราพลันได้สติและเข้าใจทุกอย่างในทันที
สีหน้าของเขาเปลี่ยนวูบ สายตาจ้องเขม็งไปยังจางชิงเต้า พลางกล่าวว่า
“บังอาจพูดเหลวไหล เกือบถูกแกหลอกเข้าแล้ว!”
“ไม่ใช่ ฉันทำไปก็เพื่อสมาคมลี้ลับของพวกแกจริง ๆ นะ”
จางชิงเต้ากางมือทั้งสองออกอย่างจนใจ
เขาเองก็ไม่ได้คิดว่าพูดเพียงไม่กี่คำแล้วจะยึดสมาคมลี้ลับมาได้ อย่างไรเสียตาแก่นี่อาจเลอะเลือน แต่คนอื่นไม่ได้โง่…
“ยังกล้าพูดอีกหรือ?!”
ชายชราหน้าขรึมลง ถึงขั้นคิดจะปิดการได้ยินของตนเอง
เขาไม่อยากสนทนากับอีกฝ่ายอีกแม้แต่น้อย กลัวว่าตนจะถูกหลอกล่อเข้าจริง ๆ
เมื่อเห็นเช่นนั้น จางชิงเต้าก็รู้ว่าอีกฝ่ายได้สติเต็มที่แล้ว จึงส่ายหน้าพลางกล่าวว่า