“พวกแกก็รู้สถานการณ์ของประเทศต้าเซี่ยดีอยู่แล้ว”
จางชิงเต้าพูดอย่างไม่ใส่ใจ
“ตั้งแต่ฉันกำจัดสหพันธ์ระเบียบใหม่ไป ยอดฝีมือระดับแนวหน้าของประเทศก็เหลือน้อยเต็มที ส่วนคนตระกูลหวางของพวกแกเอาแต่คิดจะทำการค้ากันทั้งวัน ไม่มีใจจะเข้ารับตำแหน่งในกรมลี้ลับเลยสักนิด”
“……”
ทั้งสี่คนเงียบกริบไปในพริบตา
ฟังดูแล้ว เหมือนประเทศต้าเซี่ยจะไม่มีใครให้ใช้งานจริง ๆ…
“ถ้าจะให้หาคนเก่ง ๆ แบบฝืน ๆ ประเทศต้าเซี่ยก็ยังพอมีผู้แข็งแกร่งขั้นสี่อักขระอยู่บ้าง”
จางชิงเต้าอธิบายต่อ
“แต่สำนักศึกษาทั้งสี่แห่งของเรารับสมัครคนภูตวิญญาณที่มีพรสวรรค์เป็นหลัก ส่วนผู้ที่อยู่ขั้นสี่อักขระคนอื่น ๆ ล้วนธรรมดาสามัญ พรสวรรค์ด้อยกว่าพวกแกมาก ให้มารับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ก็คงไม่เหมาะ”
ถึงพลังจะแข็งแกร่งกว่าพวกนักศึกษา แต่หากพรสวรรค์ด้อยกว่า ก็ใช่ว่าทุกคนจะยอมรับนับถือ…
ยิ่งไปกว่านั้น ชื่อเสียงของไป๋เยวียนทั้งสี่โด่งดังไปไกล คนภูตวิญญาณรุ่นใหม่ส่วนใหญ่ยกพวกเขาเป็นเป้าหมายที่อยากก้าวตาม การให้ทั้งสี่รับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่ย่อมเหมาะสมกว่า
ทั้งสี่คนเงียบไปอีกครั้ง คล้ายกำลังขบคิดอะไรบางอย่าง
จางชิงเต้าเห็นท่าทีเช่นนั้น จึงเอ่ยต่อ
“อ้อ ยังมีอีกเรื่องที่ลืมบอก เงินเดือนและสวัสดิการของอาจารย์ใหญ่สำนักลี้ลับไม่น้อยเลย แต่ละเดือนมีค่าตอบแทนพื้นฐานเป็นคริสตัลผี 50,000 เม็ด หากในสำนักมีอัจฉริยะด้านลี้ลับปรากฏขึ้น พวกแกก็จะได้รับส่วนแบ่งเพิ่มด้วย”