เช้าวันรุ่งขึ้น
ไป๋เยวียนกำลังพักผ่อนอยู่ที่บ้าน ไม่ได้มีความกังวลอะไร
ตอนนี้เพราะเหตุการณ์แม่น้ำผิงอัน ครูฝ่ายวิชาผีของโรงเรียนต่างง่วนอยู่กับการจัดการ ทำให้ไม่มีเวลามาสอนหนังสือ นักเรียนทั้งห้องเลยอยู่ในสภาพหยุดเรียน
“การเรียนจะกลับมาเป็นปกติไหมนะ คงไม่ตัดจบแบบนี้ใช่ไหม...”
ขณะที่ไป๋เยวียนกำลังครุ่นคิด เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น
“ฮัลโหล อาจารย์หวาง?”
“ตอนนี้เธออยู่ไหน”
“ที่บ้านครับ มีอะไรหรือเปล่า”
“มาโรงเรียนสักเที่ยว มีภารกิจแล้ว!”
“หา?!”
สีหน้าไป๋เยวียนสั่นสะท้าน พูดว่า “อาจารย์ เมื่อกี้พูดอะไรนะครับ ผมฟังไม่ถนัด”
“มีภารกิจแล้ว!”
“ผมหมายถึงประโยคก่อนหน้านั้น”
“อือ?”
หวางหลีชะงักไปเล็กน้อย แต่ก็ทวนให้ “ตอนนี้เธออยู่ไหน”
“ต่างจังหวัด!”
“??”
หวางหลีมุมปากกระตุก ตวาดว่า “ไอ้หนูนี่ ป่วยเป็นโรคเดิมอีกแล้วรึไง”
“เปล่านะครับ มาจริง ๆ ไม่ได้”
น้ำเสียงไป๋เยวียนเต็มไปด้วยความจนใจ
ในใจเขารู้ดีเหลือเกิน ว่าภารกิจในช่วงวิกฤตแบบนี้คืออะไร มันต้องเกี่ยวข้องกับแม่น้ำผิงอันแน่
คงไม่ให้โจวหานพูดถูกหรอกนะ จะให้ฉันจัดการเรื่องนี้ด้วยตัวเอง...
“อย่ามาเสแสร้ง!”
หวางหลีเลือกเน้นประเด็นสำคัญทันทีว่า “สบายใจได้ มีรางวัล!”
เขายังนึกว่าไป๋เยวียนที่ปฏิเสธก็เพราะไม่มีรางวัล
“แล้วห้องเรียนภูตผีทุกคนต้องไปไหมครับ”
“ไป”
“อย่างนั้นหรือครับ”
ในใจไป๋เยวียนถอนหายใจอย่างโล่งอก คิดว่าโรงเรียนคงไม่ส่งทุกคนไปตายฟรีหรอก เพราะมันก็ไม่มีความหมายอะไร