“น่ากลัวขนาดนั้นเชียว?”
ไป๋เยวียนมีสีหน้าตื่นตะลึง
ในสายตาของเขา คนภูตวิญญาณขั้นหกอักขระก็แข็งแกร่งจนน่าขนลุกแล้ว เพียงพอจะบุกไปยังแดนอันตรายทั่วทุกมุมโลกได้ แต่ตัวตนระดับนี้กลับไม่กล้าเข้าไปในส่วนลึกของทะเลทรายต้าหวงงั้นหรือ?
“ถ้าลึกเข้าไปกว่านี้ เกรงว่าจะออกมาได้ไม่ง่าย”
จางชิงเต้าส่ายหน้าแล้วกล่าวว่า
“จุดหมายที่พวกเราจะไปคราวนี้อยู่แค่บริเวณตอนกลางของทะเลทรายเท่านั้น”
“อย่างนั้นหรือ...”
ไป๋เยวียนมองไปยังเส้นขอบฟ้า พึมพำกับตัวเองว่า
“แล้วในส่วนลึกนั่นมีอะไรกันแน่...”
“แค่กลิ่นอายที่แผ่ออกมาก็ปกคลุมทะเลทรายต้าหวงได้ทั้งผืนแล้ว ไม่ใช่ผีใหญ่ที่น่ากลัวสุดขีด ก็ต้องเป็นของลี้ลับชั้นยอดอะไรสักอย่าง...”
แววโลภปรากฏขึ้นในดวงตาของเขา
หากเป็นของลี้ลับจริง ๆ คาดว่าระดับของมันคงไม่ต่ำกว่าขั้นแปดอักขระกระมัง?
“รอให้แข็งแกร่งกว่านี้ก่อน แล้วหาโอกาสไปดูให้ได้”
เขาตัดสินใจอยู่ในใจ
ขณะนั้นเอง จางชิงเต้าคล้ายจะสัมผัสได้ถึงบางอย่าง สีหน้าพลันเปลี่ยนไป
“หืม?”
ไป๋เยวียนยืนอยู่ข้าง ๆ ย่อมสังเกตเห็นสีหน้าของอีกฝ่ายเป็นคนแรก จึงอดตึงเครียดขึ้นมาไม่ได้
เขารู้จักจางชิงเต้ามานาน แต่ไม่เคยเห็นอีกฝ่ายมีสีหน้าเปลี่ยนไปเช่นนี้มาก่อน...
หรือว่าผีใหญ่แสนน่ากลัวจากส่วนลึกของทะเลทรายออกมาแล้ว?
“บังเอิญจังเลยนะ?”
ในจังหวะนั้นเอง เสียงคุ้นหูเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น
ไม่เพียงจางชิงเต้าที่คุ้นเคยกับเสียงนี้ ไป๋เยวียนเองก็คุ้นอย่างยิ่งเช่นกัน