ครึ่งเดือนผ่านไปในพริบตา
อาจเป็นเพราะห้องเรียนภูตผี ทำให้ในโรงเรียนไม่มีวิกฤตอะไรเกิดขึ้นอีก
แต่ในโลกออนไลน์ เหตุการณ์ลี้ลับหลากหลายรูปแบบเกิดขึ้นไม่หยุดยั้ง หนักข้อขึ้นเรื่อย ๆ ทั่วทั้งประเทศปกคลุมด้วยบรรยากาศแห่งความหวาดกลัว
“ยังจัดการไม่ได้เลยหรือ…”
ไป๋เยวียนแม้จะอยู่แต่ในโรงเรียน แต่ใส่ใจข่าวสารจากภายนอกเป็นอย่างยิ่ง
ในใจเขาเองก็ไม่ได้แปลกใจ หากแก้ไขได้ง่ายดาย ทางการคงไม่ประกาศทั่วประเทศ และไม่สิ้นเปลืองกำลังคนทรัพยากรเปิดห้องเรียนภูตผีขึ้นมา
การเปิดห้องเรียนภูตผีก็หมายความว่าทางการกำลังบ่มเพาะกำลังสำรอง เตรียมเปิดศึกยาวนานกับเรื่องเหนือธรรมชาติ
วันนั้น ไป๋เยวียนกับโจวหานพบกันในโรงอาหาร
เนื่องจากห้องเรียนภูตผีกับห้องเรียนปกติมีหลักสูตรต่างกัน พวกเขาจึงไม่ค่อยมีโอกาสได้เจอกัน
“พี่ไป๋ ผมใกล้จะออกภารกิจแล้ว”
“ภารกิจ?”
สีหน้าไป๋เยวียนชะงัก “นายจะไปจัดการเหตุการณ์ลี้ลับแล้วหรือ?”
“ใช่แล้ว”
ในแววตาโจวหานมีทั้งความตื่นเต้น และแววกังวลหวาดกลัว
เพราะครั้งนี้ เขาจะต้องเผชิญหน้ากับผีโดยตรง และต้องจัดการมันให้ได้
“พวกนายยังอยู่ในช่วงเรียนรู้ไม่ใช่หรือ? ทำไมต้องฝึกงานเร็วนัก?”
“ตอนนี้สถานการณ์ค่อนข้างวิกฤต…”
โจวหานลดเสียงต่ำลง “กำลังคนทางการไม่พอ พวกเราจำเป็นต้องขึ้นไปก่อน”
“อย่างนั้นหรือ…”
ไป๋เยวียนในใจไม่ได้แปลกใจ แล้วพูดต่อว่า
“ระวังตัวด้วย”
“พวกเราทั้งห้องจะไปกัน และอาจารย์หวางจะคุมทีม ไม่น่ามีอะไรผิดพลาดหรอก”