“ฟื้นคืนชีพ?”
ไป๋เยวียนสะท้านไปทั้งร่าง แววตาฉายความไม่อยากเชื่ออยู่บ้าง ก่อนเอ่ยว่า
“ทำให้คนตายฟื้นคืนชีพได้จริงหรือ?”
“เอาเข้าจริงก็ไม่ใช่การฟื้นคืนชีพตามความหมายที่แท้จริงหรอก”
หน้ากากผีอธิบายว่า
“ศพหญิงคนนั้นยังมีลมหายใจอยู่ เพียงแต่คาดว่าตอนนั้นเธอได้รับบาดเจ็บจากพลังลี้ลับอย่างหนัก วัตถุผีร่วมกำเนิดแทบจะแตกสลาย เธอถึงได้หลับใหลไม่ฟื้นขึ้นมาตลอด”
“แต่ถ้าซ่อมแซมวัตถุผีร่วมกำเนิดของเธอได้ เธอก็จะฟื้นขึ้นมาได้”
“เห็นวัตถุผีร่วมกำเนิดสองชิ้นตรงหน้าโลงน้ำแข็งไหม?”
ไป๋เยวียนขยับสีหน้า สายตาทอดไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายบอก
เบื้องหน้าโลงน้ำแข็งมีคันธนูสีดำขนาดใหญ่กับเคียวเล่มมหึมาตั้งอยู่ นั่นคือวัตถุผีร่วมกำเนิดของหานอวี่!
แต่ในเวลานี้ ภายในร่างศพหญิงที่อยู่ในโลงน้ำแข็งกลับปลดปล่อยกลิ่นอายลี้ลับสายหนึ่งออกมา โอบล้อมคันธนูกับเคียวไว้ ราวกับกำลังกลืนกินพลังของมัน
หน้ากากผีเอ่ยว่า “ถ้ากลืนกินวัตถุผีร่วมกำเนิดสองชิ้นนี้ได้ ศพหญิงก็น่าจะฟื้นขึ้นมา...”
เมื่อได้ยินเช่นนั้น แววสังหารในดวงตาของไป๋เยวียนก็ยิ่งเข้มข้นขึ้น
สำหรับคนภูตวิญญาณแล้ว วัตถุผีร่วมกำเนิดมีความหมายอย่างไรย่อมไม่ต้องพูดให้มากความ
หากถูกชิงวัตถุผีร่วมกำเนิดไป พวกเขาก็จะกลายเป็นคนธรรมดาทันที มิหนำซ้ำยังมีโอกาสสูงที่จะสิ้นชีพคาที่...
“พี่ผี มีวิธีช่วยเธอออกมาไหม?”
ไป๋เยวียนเอ่ยถาม