เลิกเรียนแล้ว
ผู้คนพากันวิพากษ์วิจารณ์ขณะเดินออกจากห้องเรียน
แค่คาบแรกก็ทำให้สมาชิกห้องข่าวกรองทุกคนได้ประโยชน์ไม่น้อย อย่างน้อยก็ไขข้อสงสัยในใจไปได้หลายอย่าง
และพวกเขาก็มองทะลุปรุโปร่งกว่าคนทั่วไป
ยุคนี้ไม่ใช่ยุคที่จะถูกยุติลงได้ง่าย ๆ…
อย่างน้อยด้วยพลังที่มนุษย์มีอยู่ในตอนนี้ ก็ยังห่างไกลเกินกว่าจะทำได้…
“อนาคตคงจะวุ่นวายอยู่บ้าง…”
ตอนนี้ ไป๋เยวียนกำลังเดินไปตามทาง คิดทบทวนอยู่ในใจ
แต่เขากลับไม่กังวลจนเกินไป เพราะเขามีอาการป่วยและใบหน้าผีคอยช่วย อย่างน้อยก็เอาชีวิตรอดได้ไม่มีปัญหา
“เพื่อน ฝากด้วยแล้วกัน”
ไป๋เยวียนกวาดตามองหน้าอกตัวเอง เหมือนมองทะลุเห็นใบหน้าผีในร่าง
ตอนนี้ดูแล้ว อีกฝ่ายดูไม่เหมือนจะมาทำร้ายเขา ทั้งคู่เหมือนอยู่ในความสัมพันธ์แบบพึ่งพาอาศัยกัน
ฉันให้ผีแกกิน แกก็ให้ยาฉันใช้
ยังจะมีเรื่องอะไรที่อบอุ่นหัวใจไปกว่านี้อีกไหม…
…
ยามค่ำคืน
ไป๋เยวียนกวาดเนื้อสารพัดชนิดบนโต๊ะจนเกลี้ยง แถมยังเรอออกมาอย่างสบายใจอีกด้วย
“ฟิน ฟินจริง ๆ!”
เขาลูบท้อง รู้สึกเพียงว่าร่างกายเต็มเปี่ยมไปด้วยพลังอีกครั้ง
ตั้งแต่สมรรถภาพร่างกายของเขาพุ่งกระฉูด ปริมาณอาหารที่กินก็เพิ่มตามขึ้นมาอย่างมหาศาล ถ้าไม่มีเงินเก็บอยู่บ้าง คงจะไม่มีปัญญากินข้าวแล้ว…
“แต่วันหลังจะกินจนอิ่มตื้อแบบนี้ไม่ได้แล้วนะ”
แววตาของเขาฉายแววเสียดาย เนื้อแค่นี้กลับใช้เงินตั้งสามร้อยหยวน ทำให้เขาอดทอดถอนใจกับราคาที่แสนแพงหูฉี่ไม่ได้