สีหน้าของโจวหานสั่นสะเทือนอย่างรุนแรง ในขณะเดียวกันในสมองของเขาก็ย้อนกลับไปนึกถึงข้อมูลเกี่ยวกับผีหันหลังกลับ
ผีหันหลังกลับตามชื่อของมัน จุดประสงค์ของมันคือการทำให้คนหันหลังกลับ
และนี่คือวิชาผีของมัน!
ขอเพียงหันหลังกลับ ตัวตนของตัวเองจะตกอยู่ในภาพหลอน เห็นฉากน่าสยดสยองต่างๆ ยิ่งไปกว่านั้นที่น่ากลัวกว่านั้นคือ ความสัมพันธ์ระหว่างคนภูตวิญญาณและวัตถุผีร่วมกำเนิดจะถูกตัดขาด
พูดอีกอย่างหนึ่ง สำหรับผีหันหลังกลับ ตราบใดที่คนภูตวิญญาณหันหลังกลับ พวกเขาจะกลายเป็นคนธรรมดา
แน่นอนว่าสิ่งนี้ต้องดูที่ระดับความแตกต่างระหว่างผีหันหลังกลับกับคนภูตวิญญาณ
ถ้าความแตกต่างมากเกินไป แม้คนภูตวิญญาณจะจมอยู่ในภาพหลอน ก็ยังสามารถอัญเชิญวัตถุผีร่วมกำเนิดออกมาได้
ในเวลานี้สีหน้าของโจวหานเคร่งเครียด มุ่งมั่นมองไปข้างหน้าแล้วก้าวเดิน ไม่มีความคิดที่จะหันหลังกลับเลยแม้แต่น้อย
นี่คือผีของหมู่บ้านหลิ่วมู่หรือ?
โจวหานอดไม่ได้ที่จะรู้สึกโชคดีที่ครั้งที่แล้วเขาไม่เจอผีหันหลังกลับ มิฉะนั้นคงยากที่จะรู้ว่าเป็นตายร้ายดี
หรือว่าต้องเจอตอนกลางคืน?
เขาจำได้ว่าครั้งที่แล้วตอนกลางวันแสกๆ...
“ไม่คิดว่าจะเจอผีเข้าได้จริงๆ...”
ในเวลานี้สีหน้าของไป๋เยวียนสงบนิ่ง ด้านหลังก็มีเสียงดังขึ้นมาเหมือนกัน
แต่สิ่งที่เขาได้ยินไม่เหมือนกับโจวหาน ไม่ใช่พ่อของอีกฝ่าย แต่เป็น...
หมอแผนกจิตเวชของโรงพยาบาลกลางเมือง...
“กลับมาเถอะ ไป๋เยวียน คนไข้ที่น่าภูมิใจที่สุดของฉัน ถึงเวลากลับมานอนโรงพยาบาลแล้ว ฉันอนุมัติให้เข้าโรงพยาบาลจิตเวชแล้วตกลง!”