บ่ายวันนั้น
ไป๋เยวียนตื่นจากภวังค์ ในที่สุดก็ฟื้นตัวจากเงามืดของผีเกมได้...
“พี่ไป๋ ตื่นแล้วเหรอ?”
โจวหานกำลังนั่งอยู่ในห้องโถง เล่นมือถืออยู่ ท่าทางแบบนั้นดูออกทันทีว่ากำลังเล่นเกม
“เฮ้ย ยังกล้าเล่นเกมอยู่อีกเหรอ?”
ไป๋เยวียนมุมปากกระตุก “เมื่อวานยังแพ้ไม่พออีกเหรอ?”
“ฉันนี่แหละกำลังขับไล่เงามืด พอไม่มีไอ้ผีเกมบ้าๆ นั่น มันก็ราบรื่นขึ้นมาทันที”
พูดพลางก็โชว์สถิติการเล่นของตัวเองให้ไป๋เยวียนดูด้วย
“เออ แล้วลุงโจวกับป้า... ไปไหนกันล่ะ?”
“พ่อแม่ฉันออกไปเยี่ยมญาติกัน ฉันน่ะตื่นก็บ่ายแล้ว เลยไม่ได้ไปด้วย”
“โอเค”
ไป๋เยวียนพยักหน้า แล้วพูดต่อ “เสี่ยวหาน ฉันจะไปละ”
“ไป? ไปไหน?”
“กลับบ้านไง”
ไป๋เยวียนยิ้ม เขามาอยู่ที่นี่หลายวันแล้ว จะมาอยู่ถาวรก็ไม่ได้
“อยู่ต่อสิ เราอยู่ด้วยกัน จะได้แลกเปลี่ยนเรียนรู้ซึ่งกันและกัน”
“เรียนรู้การแพ้เกมทุกวันสินะ...”
ไป๋เยวียนส่ายหัว “ฉันคุ้นเคยกับการอยู่บ้านคนเดียวมากกว่า”
“พี่ไป๋ หรือว่าพี่มีงานอดิเรกที่เปิดเผยไม่ได้?”
“ไปให้พ้น!”
ไป๋เยวียนเหลือบมองเขา แล้วเก็บข้าวของเตรียมจะออกไป
เห็นอีกฝ่ายจะไปจริงๆ โจวหานก็ไม่ได้ห้ามอะไรอีก...
...
ชุมชนกวงหมิง
ไป๋เยวียนกลับมาถึงชุมชนของตัวเองอย่างรวดเร็ว