“ทำไมยังไม่มาอีก?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า
“หรือผีกระดูกขาวกำลังจงใจถ่วงเวลา เพื่อบั่นทอนความอดทนของพวกเรา?”
“ไม่น่าถึงขนาดนั้นมั้ง?”
หวางชิงหัวเราะพลางกล่าวว่า
“ก็แค่ผีตัวเดียว ยังจะมาเล่นสงครามประสาทอะไรอีก?”
เขาไม่เชื่อหรอกว่าผีระดับหกอักขระจะฉลาดถึงเพียงนั้น ขนาดตัวเขาเองยังไม่รู้จักใช้กลยุทธ์แบบนี้ แล้วผีตัวนั้นจะฉลาดกว่าเขาได้อย่างไร?
“คงไม่หรอก”
โจวหานพยักหน้าเช่นกันแล้วกล่าวว่า
“ผีกระดูกขาวก็เป็นแค่ผีระดับหกอักขระเท่านั้น”
เว้นเสียแต่ว่าจะถึงขั้นเจ็ดอักขระ จนเปิดสติปัญญาได้อย่างเต็มที่ ถึงจะพอมีโอกาสฉลาดถึงขั้นนั้น...
ไป๋เยวียนก็แค่ถามขึ้นมาลอย ๆ เท่านั้น ตัวเขาเองก็ไม่เชื่อเหมือนกัน
อย่างไรเสีย แม้แต่พี่ผีที่อยู่ระดับแปดอักขระขั้นสูงสุดก็ยังไม่มีสติปัญญาขนาดนั้น...
ทันทีที่ความคิดนี้ผุดขึ้นมา หน้ากากผีก็เอ่ยด้วยน้ำเสียงประหลาดว่า
“ไอ้หนู แกกำลังเหน็บแนมฉันอยู่หรือเปล่า?”
“เอ่อ...เปล่านะ”
ไป๋เยวียนกะพริบตาปริบ ๆ ก่อนยิ้มกริ่มแล้วกล่าวว่า
“ฉันหมายถึงผีตัวนี้ฉลาดสู้พี่ผีไม่ได้หรอก ไม่มีทางใช้กลยุทธ์ชั้นสูงแบบนี้ได้แน่...”
“งั้นหรือ?”
หน้ากากผีพึมพำคำหนึ่ง จากนั้นก็คร้านจะสนใจไป๋เยวียนอีก
ในใจมันก็รู้ดีว่า หากวัดกันเรื่องความเจ้าเล่ห์ ไอ้หนูนี่เก่งกว่ามันมากแน่นอน...
“ถ้าไม่ได้จงใจเล่นสงครามประสาท งั้นผีกระดูกขาวคงถูกเรื่องอะไรบางอย่างถ่วงเวลาไว้หรือเปล่า?”
ไป๋เยวียนขมวดคิ้วเล็กน้อยแล้วกล่าวว่า