“ให้ตายเถอะ ไอ้เด็กนี่ก่อเรื่องเก่งจริง ๆ!”
ผู้อาวุโสคำสาปหกอดสบถด่าในใจไม่ได้
แค่แตะพอเป็นพิธีก็พอแล้วไม่ใช่หรือไง จำเป็นต้องต่อยคนจนระเบิดด้วยหรือ...
ขณะนั้นเอง
ไป๋เยวียนก็ออกมาจากแดนลี้ลับ
มีหน้ากากผีคุ้มครองอยู่ เขามั่นใจว่าหนีรอดได้ แต่หม่าหย่ง ตายอย่างมีเงื่อนงำเกินไป เขาจึงต้องออกมาอธิบายให้กระจ่าง
อย่างไรเสีย หากหนีไป แม้จะรักษาชีวิตไว้ได้ แต่ก็จะหมดสิทธิ์แข่งขันโดยสิ้นเชิง อีกทั้งยังอาจสร้างปัญหาใหญ่ให้ประเทศต้าเซี่ยด้วย...
ทันทีที่เห็นเขาปรากฏตัว ชายวัยกลางคนจากแคว้นต้าอู่ก็ถลึงตาจนแทบถลน ตวาดว่า
“ไป๋เยวียน แกกล้าฆ่าอัจฉริยะของแคว้นต้าอู่เชียวหรือ! นี่เป็นแค่การแข่งขัน จำเป็นต้องลงมือโหดเหี้ยมถึงเพียงนี้ด้วยหรือ?!”
“หืม?”
ไป๋เยวียนมองชายวัยกลางคน ก่อนเอ่ยอย่างอดไม่ได้ว่า
“เอ่อ ขอถามหน่อย เขาเป็นพ่อท่านหรือ?”
“??”
ชายวัยกลางคนได้ยินดังนั้น สีหน้าพลันเดือดดาล ตวาดว่า
“พูดบ้าอะไรของแกวะ?!”
“ถ้าอย่างนั้นจะเดือดร้อนอะไรขนาดนั้น?”
ไป๋เยวียนเบ้ปากกล่าว
“ท่านเป็นคนภูตวิญญาณห้าอักขระ ส่วนพรสวรรค์ของหม่าหย่ง แม้จะไม่เลว แต่ถึงอย่างไรก็เป็นแค่เด็กรุ่นหลังคนหนึ่ง”
สิ้นคำ
รองประมุขแคว้นคำสาปหกที่อยู่กลางอากาศก็ชะงักเล็กน้อย ก่อนหรี่ตามองชายวัยกลางคนด้านล่าง
เมื่อครู่เขาเองก็ถูกเรื่องนี้ทำให้มึนงงไปหมด จึงมองข้ามประเด็นนี้ไป...