ขณะนั้น ไป๋เยวียนยังคงนั่งเงียบอยู่ที่เดิม สายตากวาดหาไปทั่วเพื่อค้นหาตำแหน่งของผีดุร้าย
“หรือว่าจะมาเพื่อหลอกให้กลัวกันแน่?”
ในใจเขาเริ่มคาดเดาถึงที่มาของผีตนนี้ พอจะเข้าใจ เพราะนี่คือจุดทดสอบทางการ จะไม่มีการตรวจตราล่วงหน้าย่อมเป็นไปไม่ได้
มีเพียงความเป็นไปได้เดียว นั่นคือผีดุร้ายเองก็เป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบ!
ไม่นานนัก ไอเย็นเยียบที่เขาสัมผัสได้ก็ค่อย ๆ จางหายไป นั่นหมายความว่าผีก็กำลังถอยห่างออกไปเช่นกัน
ไป๋เยวียนไม่รีบร้อน ในเมื่อใช้เพื่อการทดสอบ มันก็ต้องปรากฏตัวอีกครั้งอย่างแน่นอน
แล้วในไม่ช้า ไป๋เยวียนก็สามารถจับเส้นทางเคลื่อนไหวของผีหยินได้สำเร็จ
มันกำลังเดินวนเวียนไปตามมุมทั้งสี่ของโรงหนังตามลำดับ ไม่มีพฤติกรรมทำร้ายใคร แค่ปล่อยไอเย็นเยียบออกมา นี่จึงทำให้เขามั่นใจได้ว่า สิ่งนี้มีไว้เพื่อเพิ่มความยากของการทดสอบ
“ต้องดักจับมันให้ได้ก่อน!”
สายตาของไป๋เยวียนจับจ้องไปยังที่นั่งริมสุดของแถวนี้ แล้วจึงค่อย ๆ ขยับตัวเดินเข้าไป
“เพื่อน ขอแลกที่นั่งด้วยได้ไหม?”
“กำลังสอบอยู่นะ! จะมาเปลี่ยนที่ทำไม... ไป่... พี่ไป๋?!”
เดิมทีชายหนุ่มกำลังรำคาญ แต่พอเห็นว่าเป็นไป๋เยวียน ก็ลุกขึ้นยืนทันที
“นายรู้จักฉัน?”
“วันนั้นผมโชคดีได้เห็นท่านแสดงฝีมือสุดยอด แย่งนิ้วด้วนนั่นไปได้เลย...”
ในแววตาของชายหนุ่มเต็มไปด้วยความเลื่อมใส
ไอ้นี่แม้แต่วัตถุผีร่วมกำเนิดก็ไม่กลัว คนธรรมดาอย่างเขาหาเรื่องใส่ตัวไม่ได้หรอก...