“???”
สีหน้าของประธานสภาจ้าวโลกาแข็งค้างไปทันที
ไม่ไว้หน้ากันเลยสักนิดจริง ๆ สินะ...
“ฉันไม่ได้เยาะเย้ยแก แค่พูดความจริงเท่านั้น”
จางชิงเต้ากล่าวอย่างไม่ใส่ใจ
“ถ้าเป็นฉันเมื่อก่อน แกอาจพอสู้ได้ แต่ตอนนี้...”
เขาพูดไม่จบ ทว่าความหมายชัดเจนยิ่ง
“...”
ประธานสภาจ้าวโลกาเงียบงันไปทันที
แม้ยังไม่ได้ปะทะกับอีกฝ่าย แต่เขาก็สัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของคนตรงหน้าแล้ว อีกฝ่ายไม่ใช่คู่ต่อสู้ที่เขาจะรับมือไหวจริง ๆ...
สีหน้าของเขาค่อย ๆ สงบนิ่ง ก่อนเอ่ยขึ้นช้า ๆ
“ตอนนี้สภาพฉันแย่มาก ต่อให้แกชนะฉัน ก็พิสูจน์อะไรไม่ได้หรอก...”
“หืม?”
จางชิงเต้าได้ยินดังนั้นก็ยิ้มพลางกล่าวว่า
“ถ้าอย่างนั้นฉันฟื้นฟูแกให้กลับไปอยู่ในสภาพสมบูรณ์ แล้วเรามาประลองกันอย่างยุติธรรมดีไหม?”
ชายวัยกลางคนสะท้านไปทั้งร่าง แววตาฉายประกายแห่งความหวังขึ้นมา
นี่แหละคือสิ่งที่เขาต้องการ...
ประธานสภาจ้าวโลกากล่าวว่า “ถ้าเป็นอย่างนั้น ฉันก็ยินดี...”
“พอแล้ว ๆ...”
จางชิงเต้าตัดบทอีกฝ่ายเสียก่อน
“แกฝันหวานเกินไปแล้ว...”
“...”
ประธานสภาจ้าวโลกาเงียบลงอีกครั้ง
ที่แท้ก็พูดเล่นสินะ...
“จางชิงเต้า อย่างไรแกก็เป็นหัวหน้ากรมลี้ลับ เป็นผู้นำแห่งโลกแห่งเรื่องลี้ลับของประเทศต้าเซี่ย แกคิดว่าฉวยโอกาสตอนคนอื่นอ่อนแอเหมาะสมหรือ?”
แม้จะเป็นวิธียั่วยุที่ต่ำชั้นอย่างยิ่ง แต่ตอนนี้เขาก็จนปัญญาแล้ว ทำได้เพียงลองดูสักตั้ง