“เปาะเปี๊ยะไข่ขายยังไงครับ?”
“ดูว่าจะใส่อะไรเพิ่ม ราคาเขียนไว้ข้างบนหมดแล้ว”
“ไม่เอามันฝรั่งได้ไหม?”
“ได้สิ”
“ไม่เอาไข่ได้ไหม?”
“?”
ลุงที่กำลังทอดแป้งอยู่ถึงกับชะงักไปเมื่อได้ยิน
เปาะเปี๊ยะไข่ แต่ไม่เอาไข่?
แต่ด้วยหลักที่ว่าลูกค้าคือพระเจ้า เขาจึงยังคงยิ้มแล้วพูดว่า
“ได้”
“ไม่เอาแป้งได้ไหม?”
“??”
ลุงถึงกับชะงักอีกครั้ง ก่อนจะมองสำรวจไป๋เยวียนตั้งแต่หัวจรดเท้า
คนในอาชีพเดียวกันมาหาเรื่องหรือไงวะ?
เขาสูดหายใจเข้าลึก ฝืนยิ้มออกมานิด ๆ แล้วพูดว่า
“ได้!”
“ไม่เอาเงินได้ไหม?”
“ไสหัวไปเลย! เร็ว ๆ!”
“……”
ไป๋เยวียนมุมปากกระตุก รีบอธิบายว่า “ผมหมายถึง ลดราคาให้หน่อยได้ไหม……”
“ค้าขายเล็ก ๆ น้อย ๆ ไม่ต่อราคานะ”
“ผมซื้อเยอะหน่อย ถือว่าเหมาขายส่งก็ได้ ลดให้หน่อยน่า”
ขายส่ง……เปาะเปี๊ยะไข่เนี่ยนะ?
ลุงงงไปเลย ไอ้หมอนี่พูดอะไรเลอะเทอะแบบนี้วะ?
สุดท้าย เมื่อโดนไป๋เยวียนตื๊อไม่เลิก ลุงก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป ประกอบกับที่เขาเป็นลูกค้าคนแรกของวัน จึงยอมลดราคาให้นิดหน่อย……
“ยังมีคนมาขอซื้อส่งของแบบนี้อีก ไร้สาระจริง ๆ……”
ลุงมองตามแผ่นหลังของไป๋เยวียนที่เดินจากไป อดส่ายหัวไม่ได้ ไม่คิดเลยว่าแต่เช้าตรู่จะเจอเรื่องไร้สาระขนาดนี้
แต่ที่อีกฝ่ายซื้อทีเดียวสิบชิ้น ก็ทำให้เขาไม่ขาดทุนเหมือนกัน
“สะใจจริง ๆ……”
ไป๋เยวียนกินเขมือบอย่างตะกรุมตะกราม เปาะเปี๊ยะสิบชิ้นลงท้องไปอย่างง่ายดาย พอจะรู้สึกอิ่มขึ้นมาบ้างนิดหน่อย