“???”
ผีดุร้ายทั้งสองฟังอีกฝ่ายไม่รู้เรื่อง แต่แววตาอาฆาตกลับยิ่งเข้มข้นขึ้น ราวกับแทบอยากฉีกไป๋เยวียนเป็นชิ้น ๆ
ในขณะนั้นเอง
หมายเลขเก้าก็ปรากฏตัวข้างไป๋เยวียน พร้อมระเบิดกลิ่นอายของขั้นห้าอักขระจากภายในร่างออกมาในพริบตา
สีหน้าของผีดุร้ายทั้งสองชะงักงัน ก่อนจะสงบลงทันที...
ไป๋เยวียนยิ้มบาง ๆ แล้วซักไซ้ต่อ
“เมื่อกี้ตอนผีสาวถลึงตาใส่ฉัน ทำไมพวกแกสองตัวไม่ออกมาช่วยฉัน?”
“???”
ผีดุร้ายทั้งสองงุนงงขึ้นมาอีกครั้ง
พวกเรา...ช่วยนาย?
ไป๋เยวียนมองผีทั้งสองที่เงียบงัน แล้วกล่าวว่า
“ก่อนหน้านี้ฉันเพิ่งช่วยพวกเดียวกับพวกแกไปแท้ ๆ พวกแกกลับไม่ช่วยฉันบ้างหรือ? ยังมีความเป็นผีอยู่บ้างไหม?!”
“เขาว่ากันว่าผีแต่กำเนิดล้วนมีจิตใจดีงาม...”
“???”
สีหน้าของผีดุร้ายทั้งสองแข็งค้าง แววตายิ่งทวีความงุนงง...
นี่มันคนโรคจิตของแท้ชัด ๆ...
พวกมันมองไป๋เยวียนอย่างพินิจพิเคราะห์ ยากจะจินตนาการว่าหมอนี่ใช้สิ่งที่อยู่บนคอคิดเรื่องต่าง ๆ
แต่ไป๋เยวียนไม่ใส่ใจแม้แต่น้อย ยังคงพร่ำสั่งสอนผีดุร้ายทั้งสองไม่หยุด...
เดิมทีเขาตั้งใจจะจัดการผีทั้งสองให้จบอย่างรวดเร็ว แต่จู่ ๆ ก็เกิดอยากลองเกลี้ยกล่อมผีดุร้ายดูขึ้นมา
ถ้าสั่งสอนผีดุร้ายให้กลับตัวได้จริง นี่คงเป็นการค้นพบที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแห่งยุคใหม่มิใช่หรือ?
ทว่า 10 นาทีต่อมา
สีหน้าของผีดุร้ายทั้งสองค่อย ๆ เปลี่ยนจากงุนงงเป็นหงุดหงิด พวกมันรู้สึกว่าสมองใกล้จะพังเต็มที...