หลังออกจากโรงเรียน ถังซือไม่ได้กลับบ้านทันที แต่แวะเดินวนอยู่แถวถนนการค้าใกล้ ๆ ก่อน เขาเข้าไปเลือกผลไม้หน้าตาดีที่สุดมาสองสามอย่างในร้านผลไม้ แล้ววิ่งไปซื้อขนมอีกสองกล่องที่ร้านข้าง ๆ สุดท้ายก็ไม่ลืมซื้อธูปเทียนด้วย
เมื่อคืนเขากราบไหว้ออกไปนอกหน้าต่างสามครั้ง ปากก็พึมพำขอให้เทพทั้งหลายคุ้มครอง ผลคือวันนี้เขาปลุกพลังระดับเอได้จริง ๆ แถมยังได้อาคารคู่ชะตาพิเศษมาอีกหลังหนึ่ง
นี่เรียกว่าอะไร?
ขออะไรก็ได้อย่างนั้น!
ถึงตอนนี้ถังซือก็ยังไม่รู้ว่าคืนก่อนตัวเองกราบไหว้ไปทางไหน หรือกราบเทพองค์ใด แต่เป็นคนต้องรู้จักตอบแทน เมื่อคำอธิษฐานเป็นจริงก็ต้องแก้บน จะใช้ประโยชน์แล้วหนีไปเฉย ๆ ไม่ได้
บ่ายสามโมงกว่า ถังซือผลักประตูบ้านเข้ามา
พ่ออย่างถังหยวนกับแม่อย่างหลินเย่ออยู่ในห้องรับแขก ดูท่าว่าวันนี้ทั้งคู่ไม่มีแก่ใจจัดการเทพอาณาเขตของตัวเองเลย คนหนึ่งถือหลิงชูพลิกดูไปมา อีกคนนั่งดูข่าวอยู่บนโซฟา แต่พอได้ยินเสียงเปิดประตู ทั้งสองก็หยุดมือแทบจะพร้อมกัน
ถังซ่งวัยสิบสามปีตอบสนองเร็วยิ่งกว่า เขาสวมรองเท้าแตะวิ่งตึงตังเข้ามา
“พี่! พี่ พี่ พี่! เป็นยังไงบ้าง? ปลุกพลังอะไรได้เหรอ?”
“อย่าเร่งพี่สิ” หลินเย่อพูดแบบนั้น แต่สายตากลับจับจ้องใบหน้าถังซือไปแล้ว
ถังหยวนไม่ได้ถาม เพียงลอบสังเกตสีหน้าของลูกชายอย่างเงียบ ๆ
สองสามีภรรยาปรึกษากันไว้ก่อนแล้วว่า หากผลการปลุกพลังธรรมดา กลับมาถึงบ้านก็ห้ามถามก่อนทั้งคู่ จะได้ไม่ทำให้ลูกที่กำลังเสียใจต้องเจ็บปวดซ้ำ แต่พอเห็นมุมปากของถังซือตอนเดินเข้าประตูที่กดอย่างไรก็กดไม่ลง ทั้งสองก็โล่งใจขึ้นมาไม่น้อย
ดูจากท่าทาง อย่างน้อยก็ต้องระดับซีแล้วกระมัง?