[เห็นผู้ชายบนเวทีคนนั้นไหม?]
[เข้าไปหา จีบเขาเลย!]
เสียงของระบบดังขึ้นอย่างกะทันหัน ทำเอาหร่วนเหมียนเหมียนสะดุ้งโหยง
เธอเหมือนขโมย แอบชำเลืองมองไปบนเวทีอย่างหวาด ๆ
บนเวที
ชายในเครื่องแบบทหารยืนตระหง่าน
เขายกมือขึ้นอย่างไม่ใส่ใจ นิ้วมือที่สวมถุงมือหนังสีดำง้างไกปืนอย่างมั่นคง
ปัง! ปัง! ปัง!
ใต้เท้าของเขา มีศพสามศพนอนขวางอยู่ทันที เลือดไหลพรากจากรูตรงกลางหน้าผาก น่าสะพรึงกลัวยิ่ง
รูเหมียนเหมียนก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว ปลายนิ้วขาวเรียวกำชายเสื้อโค้ทขนแกะแน่น
[ระ...ระบบ...ที่ว่าคงไม่ใช่...ไอ้คนบ้าฆ่าฟันที่ยิงปัง ๆ นั่นใช่ไหม?]
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ล็อกเป้าหมายสำเร็จ เขาคือเป้าหมายบังคับรักของคุณ—ผู้บัญชาการทหารภาคเหนือ ลี่เฉินโจว]
[อะไรนะ!!!]
ระบบไม่ได้คิดจะให้เวลาเธอตั้งตัวเลย พูดย้ำอีกครั้ง
[โฮสต์ ตอนนี้เข้าไปหา จีบเขาเลย!]
[จี...จีบเขา?!]
รูเหมียนเหมียนตาพร่ามืด แทบเป็นลม
[ระบบเจ้าเป็นบ้าไปแล้ว ข้าเข้าไปคงถูกเขาสับเป็นชิ้น ๆ โยนให้หมากินแน่! อีกอย่าง ข้าก็ไม่รู้จะจีบผู้ชายยังไงนี่นา!]
เสียงระบบไร้อารมณ์
[ปฏิเสธภารกิจก็ตายเช่นกัน]
[โปรดเลือกวิธีตายที่ท่านชอบ: ถูกทุบตีจนตาย ถูกถ่วงน้ำให้อาหารปลา ถูกม้าดึงแขนขาจนร่างขาด หรือ...]
ในหัวของรูเหมียนเหมียนฉายภาพสยองของลูกตาโปนพอง ไส้ทะลัก กระดูกแหลกละเอียดปลิวว่อนเต็มฟ้า
[หยุด หยุด! ไปก็ได้!]
ช่างเป็นชีวิตที่น่าสงสาร
เมื่อสามวันก่อน ชีวิตเธอไม่ได้ลำบากขนาดนี้
ในฐานะคุณหนูรองขี้อายแห่งตระกูลหรู เศรษฐีใหญ่แห่งดินแดนเหนือ ผู้เป็นลูกสามีที่ตีตราว่าฆ่าแม่แท้ ๆ ตาย พ่อไม่รัก มีเพียงพี่สาวที่รัก
คติประจำใจของรูเหมียนเหมียนมีเพียงหนึ่งคำ
ขี้ขลาด
อย่างไรเสียฟ้าถล่มก็มีพี่สาวผู้สง่างาม เก่งทั้งบู๊และบุ๋นคอยรับหน้า
รูเหมียนเหมียนขอแค่ซ่อนตัวใต้ปีกพี่สาว เป็นคนขี้ขลาดตัวน้อยที่มีความสุข บางครั้งก็ใจกล้าอาศัยอำนาจเสือ... เท่านั้นเอง
จนกระทั่งวันก่อน
พี่สาวของเธอ ถูกพ่อแท้ ๆ เตะส่งไปจัดการปัญหาทางใต้
ไร้ที่พึ่ง รูเหมียนเหมียนในวันนั้นก็ถูกศิลาลูกครึ่งตัวป่วนที่เกิดจากภรรยาน้อยสามฟาดเข้าใส่ท้ายทอย จนสลบเหมือด
ฟื้นขึ้นมาอีกที ในหัวก็มีระบบบังคับรักไร้ศีลธรรมเพิ่มขึ้นมา
ระบบพัง ๆ นี้ พอเริ่มก็ยื่นคำตัดสินประหารชีวิตให้เธอทันที
[ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่ผูกติดระบบบังคับรัก เป้าหมายบังคับของท่านคือผู้บัญชาการทหารภาคเหนือ ลี่เฉินโจว ภารกิจบังคับคือหลอกล่อเขา ทำให้เขาอับอาย ฝึกให้เขาเชื่อง ให้เขายอมจำนนต่อท่าน]
[ภารกิจสำเร็จปลดล็อกแผนที่สมบัติล้ำค่า ภารกิจล้มเหลวมีทางเดียวคือตาย]
รูเหมียนเหมียนงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ตรงนั้น
บังคับรัก?
รักใคร?
ลี่เฉินโจว?!
ลี่เฉินโจว จอมขุนศึกที่ได้ยินชื่อแล้วขนหัวลุกไปทั้งแดนเหนือ!
นั่นมันต่างอะไรกับการยื่นหัวเข้าไปในปากเสือ แถมยังหาเรื่องเคาะฟันเสือร้องเพลง "อ้าม อ้าม ฉันอร่อยจริง ๆ" กันเล่า?!
เธอพยายามใช้ข้ออ้างว่าไม่รู้จักลี่เฉินโจว เพื่อขอเปลี่ยนตัวตน
แต่ถูกระบบปฏิเสธอย่างไม่ใยดี
และตอนนี้
ระบบไร้ศีลธรรมนี้ไม่เพียงแต่พาเธอมารู้จักไอ้ผู้บัญชาการทมิฬคนนี้ ยังให้เธอเลือกจังหวะที่อีกฝ่ายเพิ่งฆ่าคนเสร็จ ปืนยังคุกรุ่นอยู่
ไป! จีบ! เขา!
รูเหมียนเหมียนรวบรวมความกล้า เงยหน้ามองราชายมบาลบนเวทีอีกครั้ง
เขากำลังหลุบตา ใช้ผ้าเช็ดหน้าสีขาวเช็ดปืนที่เพิ่งพรากสามชีวิตไปอย่างเชื่องช้า
ส่วนใต้เท้าของเขา
ที่ที่เมื่อครู่มีศพนอนขวางอยู่ ตอนนี้ถูกขนย้ายไปจนว่างเปล่า
...
บนเวที
ลี่เฉินโจวเสียบปืนกลับเข้าซองข้างเอว
แล้วก้าวเท้าเดินลงจากเวที
รองผู้การหลี่ก้าวเร็ว ๆ มาข้างหน้า โค้งตัวก้มศีรษะ
"ท่านผู้บัญชาการ ศพพวกนั้นจะจัดการอย่างไรดี?"
ลี่เฉินโจวชะงักเท้าเล็กน้อย เอียงหน้า
เงาใต้หมวกกลืนกินครึ่งหน้า เผยให้เห็นเพียงริมฝีปากบางที่เม้มแน่นและแนวกรามแข็งกร้าว
"แขวนไว้ที่ประตูเมืองประจาน ให้ไอ้พวกกาฝากที่หากินกับชาติเดือดร้อนได้เห็นชัด ๆ ว่านี่คือจุดจบของพวกมัน"
"รับทราบ! ท่านผู้บัญชาการ!"
...
มองดูเงาร่างสูงสง่าที่กำลังเคลื่อนเข้าใกล้ทางออกด้านข้างของเวทีมากขึ้นทุกที
ระบบเร่งเร้า
[โฮสต์ เร็วเข้า ลี่เฉินโจวจะเดินออกไปไกลแล้วนะ!]
ในหัวของรูเหมียนเหมียนยุ่งเหยิงเป็นกองทัพ
พบกันครั้งแรก ควรเรียกว่าอะไร?
ท่านผู้บัญชาการ? ท่านปู่? พี่ชาย? คุณพ่อ?
อ๊ากกกก!
ตกลงจะเรียกว่าอะไรถึงจะทำให้เขาไม่ยิงหัวเธอในทันที?
ระบบเห็นว่าเธออืดอาดเกินไป จึงนับถอยหลังอย่างไร้เยื่อใย
[สาม สอง หนึ่ง เตรียมตัวตาย—]
[อย่า! ฉันไป!]
สัญชาตญาณเอาตัวรอดท่วมท้นความขี้ขลาดทั้งหมด
รูเหมียนเหมียนหลับตาอย่างสิ้นหวัง ไม่สนใจอะไรทั้งนั้นพุ่งตัวไปข้างหน้า
เธอตั้งใจจะชนเขาโดยตรง
แล้วแสร้งทำเป็นยืนไม่อยู่ ให้ลี่เฉินโจวเข้ามาช่วยเหลือนางงาม
ทั้งสองสบตากัน สายตาหวานเชื่อม หวานแหวว แนบชิด สุดท้ายภารกิจจีบก็สำเร็จลุล่วง!
จินตนาการงดงามยิ่ง ความจริงช่างห่างไกล
"ตึง—!"
ไม่มีเรื่องช่วยเหลือนางงาม
เธอหงายท้องหน้าทิ่มดินอย่างจัง
ไม่เบี่ยงไม่หลบ ล้มฟุบอยู่ตรงหน้ารองเท้าบูททหารแวววาวของลี่เฉินโจวพอดี
รอบด้านเงียบกริบ
วินาทีถัดมา
กระบอกปืนเย็นเฉียบ จ่อที่หน้าผากของเธอ
เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นเหนือศีรษะ
"เธอ เบื่อชีวิตแล้วหรือไง?"