[เฮือก!! เขารู้ได้ยังไง?!]
ระบบกรีดร้อง
หร่วนเหมียนเหมียนตะลึงงันไปหมด
เธอกะพริบตาปริบ ๆ พูดตะกุกตะกัก
“ผู้…ผู้บัญชาการทหาร ท่าน…ท่านรู้ได้…”
มือใหญ่ของลี่เฉินโจวเลื่อนจากแขนเธอลงมาถึงข้อมือ ปลายนิ้วหยาบสากด้วยซอกนิ้วบางเบาลูบไล้บริเวณด้านในข้อมือเธอแผ่วเบา
“ผู้หญิงที่ชอบข้า มีมากมาย”
เขาหยุดไปครู่หนึ่ง สายตาหยุดนิ่งบนริมฝีปากที่เผยออ้าของเธอ
“ทว่า…ขี้ขลาดอย่างเจ้า เป็นรายแรก”
“อ่อ~”
หร่วนเหมียนเหมียนตอบรับอย่างลืมตัว
ที่แท้ลี่เฉินโจวมีประสบการณ์ถูกสารภาพรักมากมายถึงเพียงนี้~
เช่นนั้นก็ดีแล้ว!
อย่างน้อยก็แสดงว่าเขาเห็นเป็นเรื่องปกติ คงไม่เอาเรื่องเล็กน้อยแค่นี้มาเข่นฆ่าหั่นเป็นชิ้น ๆ โยนให้สุนัขกินกระมัง
แต่แล้ว
สายตาที่กดทับดั่งขุนเขาเหนือศีรษะก็ย้ำเตือนเธออีกครั้งว่า ราชายมเบื้องหน้านี้หาใช่คนที่คบหาง่ายดาย
เธอก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว จ้องมองรองเท้าหนังสีขาวครีมของตนอย่างกระอักกระอ่วน
ถามระบบในหัวอย่างบ้าคลั่ง
[ระบบ ภารกิจสำเร็จหรือยัง? ตอนนี้ฉันกลับได้ไหม?]
ระบบมองแถบความคืบหน้าภารกิจที่ค้างอยู่ 99% แล้วเงียบไปวินาทีหนึ่ง
[ความคืบหน้าภารกิจ 99% ว่ากันตามตรง ยังขาดอีกนิด ผู้ดำเนินการ หรือ... ลองคล้องคอเขาดู?]
[อะไรนะ!?]
หร่วนเหมียนเหมียนขนฟูพรวดพราด โวยวายในใจ
[ไหนบอกว่าแค่ชอบเขาก็พอแล้วไง! เขาพูดออกมาปากแล้ว ยังชี้ชัดว่าฉันเป็นคนที่ขี้ขลาดที่สุด แค่นี้ยังไม่นับว่าภารกิจสำเร็จอีกเหรอ!]
หร่วนเหมียนเหมียนรู้สึกว่าระบบหลอกเธอ
เธอนึกถึงที่พี่ใหญ่มักบอกว่าเธอซื่อเกินไป ใครว่าอะไรก็เชื่อหมด
เมื่อคิดดูแล้ว ระบบเฮงซวยนี่ สิ่งที่พูดมา จะใช่เรื่องหลอกลวงตั้งแต่แรกหรือไม่?
ใครจะรู้ว่าภารกิจบังคับนี่คือกับดัก ซ้ำสุสานหลินอ๋องที่บอก ก็อาจกุขึ้นมาเพื่อหลอกให้เธอไปตาย
อีกอย่าง
สมบัติล้ำค่าปานนั้น ความร่ำรวยมหาศาลปานนั้น จะเวียนมาถึงเธอได้อย่างไร
ยิ่งคิดยิ่งโมโห เธอเริ่มตีโพยตีพาย
[ระบบจอมหลอก แกต้องแกล้งฉันแน่ ถึงได้แต่งภารกิจพวกนี้ขึ้นมาตบตาฉัน]
[อะไรที่ว่าภารกิจไม่สำเร็จแล้วจะตาย อะไรที่ว่าสุสานหลินอ๋อง ล้วนเป็นเรื่องหลอกใช่ไหม?]
ลี่เฉินโจวหลุบตาลงต่ำ ฟังเสียงในใจที่เจื้อยแจ้วของเธอจนหมดสิ้น
โดยธรรมชาติเขาเองก็หาได้เชื่อสนิทใจโดยอาศัยแค่เสียงในใจประหลาดกับภารกิจเหลวไหลนี้
สุสานหลินอ๋องเกี่ยวพันกับเสบียงอาหารของทหารนับแสนนายและความสงบสุขของราษฎรในภาคเหนือ
เขาต้องรอบคอบ
ระบบถูกคำประกาศหยุดงานของหร่วนเหมียนเหมียนทำเอาอึกอัก
เวรกรรม!
ถึงกับมีคนกล้าสงสัยอำนาจของมัน!
ฮึ ต้องแสดงแสนยานุภาพเด็ดขาดให้ดูสักหน่อย
[ผู้ดำเนินการ ระบบนี้รักษาคำพูด]
[ตอนนี้จงไปคล้องคอลี่เฉินโจว ขอเพียงเจ้าทำการเคลื่อนไหวนี้เสร็จ จะมอบรางวัลเป็นทองคำ 3 แท่งเล็กให้ทันที]
[และ ภารกิจยั่วยวนจะถูกตัดสินว่าสำเร็จเดี๋ยวนั้น!]
ทองคำ 3 แท่งเล็ก!!!
ดวงตาหร่วนเหมียนเหมียนสว่างวาบ
นางไม่ได้รับความรักในตระกูลหรู เงินติดตัวแต่ละเดือนมีเพียงน้อยนิด 10 หยวนใหญ่ นับว่าไม่พอใช้
พี่ใหญ่แม้จะเก่งกาจ แต่บิดาเห็นว่าบุตรชายสำคัญกว่าบุตรสาว จึงระแวดระวังนางทุกฝีก้าว เงินที่หาได้นอกจากใช้จ่ายจำเป็นแล้ว แทบจะเอามาเจือจุนนางทั้งหมด
และบัดนี้
หากได้ทองคำ 3 แท่งเล็กจริง ๆ รวมกับ 2 แท่งที่พี่ใหญ่แอบทิ้งไว้ก่อนไป บางทีอาจซื้อเรือนหลังเล็ก ๆ ในเขตเช่าได้จริง
[ได้!]
หลุดปากพูดพรวด
แต่หลังจากรับปากเสร็จถึงเพิ่งรู้สึกตัวได้ทีหลัง เกิดความอับอายและหวาดกลัว
[ต่อหน้าผู้คนมากมายไปคล้องคอเขา เขาจะคิดว่าฉันเป็นบ้าหรือไม่ แล้วชักปืนยิงฉันตายตรงนั้น?]
หร่วนเหมียนเหมียนแอบเงยหน้าขึ้นหมายจะสังเกตสีหน้าลี่เฉินโจว
กลับประสานสายตาเข้ากับแววตาไต่สวนของเขาพอดี
ทำเอาตกใจก้มหน้าก้มตาทันที นิ้วมือขยำชายเสื้อแน่น โอดครวญในใจ
[ระบบ น่าตกใจเหลือเกิน! ทองคำนี่ ลวกมือเสียจริง~]
ระบบให้กำลังใจนาง
[ผู้ดำเนินการ สู้ ๆ นะ ข้าเอาใจช่วยเจ้า~]
ลี่เฉินโจวรับเอาปฏิกิริยาของนางเข้ามาในสายตาจนหมด
เขากวาดตามองเสื้อโค้ทสีขาวครีมเนื้อผ้าดีกับกระโปรงผ้าไหมสีเทาอ่อนบนเรือนร่างนางอย่างสงบนิ่ง
นางมือเปล่าไม่มีถุงหิ้ว
หากระบบพูดจริง งั้นรางวัลทองคำ 3 แท่งเล็กนั้นจะปรากฏออกมาด้วยวิธีใด?
หรือจะลอยออกมาจากอากาศว่างเปล่า ปรากฏบนตัวนาง ตัวอย่างเช่น... ในกระเป๋าเสื้อโค้ท?
เขารอคอยอย่างสนใจใคร่รู้ หมายพิสูจน์ว่าจะเป็นจริงดังที่เขาคิดหรือไม่
ขณะนั้น
นายทหารผู้หนึ่งพบรองผู้การหลี่ กระซิบข้างหูไม่กี่คำ
รองผู้การหลี่เดินเข้าไปข้างหน้าทันที
“ผู้บัญชาการทหาร มีเรื่องสำคัญขอรับ”
แววตาลี่เฉินโจวละจากร่างหร่วนเหมียนเหมียน เสียงเยียบเย็น
“พูดมานี่”
พูดพลางหันกาย รองเท้าทหารเหยียบพื้น มุ่งหน้าตรงไปทางออกทันที
รองผู้การหลี่ตามติดข้างหลัง ลดเสียงลง
“ผู้บัญชาการทหารฝ่ายเสบียงถูกจับแล้วขอรับ แต่เงินทหารที่ทุจริตไป ถูกอนุนำพาประเทศไปเสียแล้ว”
แววตาลี่เฉินโจวหนักแน่น
“ตัวคนล่ะ?”
“ถูกควบคุมไว้แล้ว คุมขังในห้องสอบสวน รอท่านตัดสินโทษ”
ครู่หนึ่ง เขาออกคำสั่งเสียงทุ้ม
“กลับจวนผู้บัญชาการทหาร”
หร่วนเหมียนเหมียนมองแผ่นหลังสูงใหญ่ไม่ลังเลที่จะจากไป ใจพลันโล่งอก
ฮ่า ๆ ในที่สุดก็ไม่ต้องคล้องคอราชายมแล้ว!
นางแทบจะร้องไห้ด้วยความยินดี
[ระบบดูสิ เขาไปเองนะ ไม่เกี่ยวกับฉันเลย~]
ระบบร้องตะโกน
[ผู้ดำเนินการ ตามไปเร็ว!]
[ภารกิจเมื่อถูกประกาศแล้ว ภายในวันนี้ต้องทำให้สำเร็จ มิฉะนั้นภารกิจล้มเหลว ทางตายสถานเดียว]
หร่วนเหมียนเหมียนร้อนใจ
ภารกิจล้มเหลวแล้วต้องตาย
ถึงแม้ยังไม่แน่ว่าระบบเฮงซวยนี้พูดจริงเท็จแค่ไหน
แต่ก็ไม่มีใครกล้าเอาชีวิตตัวเองไปเสี่ยง
นางลนลาน หันกายวิ่งไล่ตามไปทางประตูออก
เพิ่งวิ่งไปไม่กี่ก้าว ก็ชนอัดแน่นเข้าเต็มอกกับแผงอกที่แข็งและหนา
เครื่องแบบทหารที่เย็นจัด ป้ายตราเครื่องราชยิกยิกต่าง ๆ ทิ่มหน้าผากนางจนรู้สึกเจ็บแสบ
นางเงยหน้าขึ้นอย่างตระหนก
สายตามองได้เพียงโครงกรามที่เส้นชัดเฉียบภายใต้หมวกทหารและริมฝีปากบางที่แย้มอ้าเล็กน้อยของฝ่ายตรงข้าม
เสียงทุ้มต่ำดังขึ้น
“เกือบลืมเจ้าไปเสียแล้ว”
-----
ʕ•̫͡•ʔ•̫͡•ʔ•̫͡•ʕ•̫͡•ʔ•̫͡•ʕ•̫͡•ʔ
บทที่สามแล้วนะ ดูสิมาถึงบทที่สามแล้ว
เจ้าหญิงน้อยผู้งามสง่า น่ารัก ใจกว้างของเรายังไม่เพิ่มเข้าชั้นหนังสืออีกหรือ?! ขอร้องเลยเพิ่มเข้าชั้นหนังสือเถอะ เพิ่มเข้าชั้นหนังสือ เพิ่มเข้าชั้นหนังสือ เพิ่ม เติม เพิ่ม จนเบื่อเลยนะ
❛˓◞˂̵✧
เจ้าหญิงน้อยทุกองค์ที่เพิ่มเข้าชั้นหนังสือในภายภาคหน้าจะต้องรวย รวย รวย มาก ๆ แน่นอน!!!
ส่งใจให้ ขอบคุณมากค่ะ˗ˏˋ♥︎︎ˎˊ˗