เขาเดินไปถึงข้างกายซูซาง กระซิบเสริมอีกประโยค
“ฝ่าบาทคงไม่กักองค์หญิงไว้ตลอดไปนักหรอก กระทั่งไม่ให้ทอดพระเนตรผู้อื่น”
“ยามนี้องค์หญิงยังมิได้อภิเษกกับข้า พระองค์ก็ทอดพระเนตรข้าไม่สบายพระเนตรเสียแล้ว พอถึงฤดูใบไม้ร่วงปีหน้า คงเรียกข้าเข้าวังมาอบรมทุกวันเป็นแน่”
ซูซางรอยยิ้มยังไม่จาง เพียงเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย
“กลัวแล้วหรือ?”
ซูเฉิงอี้กุมมือของนางไว้
“กลัวก็ไม่กลัวหรอก”
“เพียงแต่หวังว่าเวลานั้น องค์หญิงจะยังปกป้องข้าไว้ได้เช่นวันนี้”
“ข้าไปเคยปกป้องเจ้าตรงไหนกัน?”
“เมื่อครู่นี้ องค์หญิงก็ออกปากแทนข้าแล้วนี่นา”
มือที่กุมนางอยู่ค่อยๆ กระชับขึ้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยความยินดีที่ไม่ได้ปิดบัง
“องค์หญิงทรงเข้าพระทัยข้า”
ซูซางเหลือบมองเขา
“เจ้านี่ชอบเอาหน้าไปติดทองเองเสียจริง”
“ข้าไม่มีข้อดีอย่างอื่น แต่ที่เก่งที่สุดคือการอ่านพระทัยองค์หญิงนี่แหละ”
บนคันนาที่อยู่ไกลออกไป ขุนนางหลายคนก้มหัวลงตรวจต้นกล้า ไม่มีใครกล้ามองมาทางนี้
เพียงแต่ในใจของทุกคนต่างอดถอนหายใจไม่ได้
ซูเฉิงอี้แต่ก่อนนั้น ใจลึกถึงเพียงใด
พอมายืนอยู่ตรงหน้าองค์หญิงรัชทายาท กลับกลายเป็นคนละคนไปเลย
ซูซางก้าวไปหนึ่งก้าว เขาก็ตามไปหนึ่งก้าว
ซูซางเพียงเอ่ยแทนเขาได้หนึ่งประโยค เขาก็ดีใจจนรอยยิ้มซ่อนไว้ไม่อยู่
ที่ไหนจะเหลือเค้าลางของคนเหี้ยมโหดอย่างที่เล่าลือกัน
แต่ถ้าใครคิดว่าซูเฉิงอี้กลายเป็นคนอ่อนโยนจริงๆ นั่นคือคิดผิดมหันต์
ไม่กี่วันต่อมา ขุนนางท้องถิ่นคนหนึ่งไม่พอใจที่ซูซางจัดระเบียบนโยบายเกลือ จึงแอบปล่อยข่าวลือ
กล่าวหาว่าองค์หญิงรัชทายาทเป็นไก่ตัวเมียออกปากตะโกนแทนไก่ตัวผู้ แถมยังว่าซูเฉิงอี้ถูกนางบีบบังคับจึงยอมสละตำแหน่งจักรพรรดิ
ข่าวยังไม่ทันแพร่กระจายจริง ขุนนางคนนั้นก็ถูกคนของซูเฉิงอี้ตามสืบเจอเสียแล้ว