องคมนตรีชรา ผู้ผมหงอกคนหนึ่งพลันก้าวออกมา
"ฝ่าบาท หากทรงยืนยันจะทำเช่นนี้ ข้าน้อยขอยอมตายเพื่อแสดงความบริสุทธิ์ใจ!"
พูดจบ เขาก็หมุนตัวจะพุ่งชนเสาในพระที่นั่ง
แต่ทว่า ก้าวเพียงสองก้าว ก็ถูกทหารองครักษ์กดลงกับพื้น
องคมนตรีชราดิ้นรนตะโกน "ปล่อยข้า! ให้สตรีเข้าสอบ หยินหยางพลิกกลับ จะต้องถูกฟ้าลงโทษ!"
"วันนี้ข้าจะใช้ชีวิตนี้ ปลุกฝ่าบาทให้ตื่น!"
ซูซางสีหน้าเรียบเฉย
"ปลุก? เจ้าจะใช้วิธีข่มขู่มาปลุกข้าหรือ?"
"นอกจากทำให้พื้นพระที่นั่งข้าเปื้อน เจ้าก็ไม่มีประโยชน์อะไรเลย"
ทั่วพระที่นั่งเงียบกริบในพริบตา
ซูเฉิงอี้ยืนอยู่ใต้บันไดพระที่นั่ง สายตาเย็นชาจนน่าหวาดกลัว
เขาค่อย ๆ ก้าวเข้ามากลางพระที่นั่ง ก้มหน้ามององคมนตรีที่ถูกทหารองครักษ์กดอยู่
"ท่านโจวให้ความสำคัญกับจารีตโบราณนัก เช่นนั้นข้ามีคำถามสองสามข้อจะถาม"
"ตอนปฐมกษัตริย์สถาปนาราชวงศ์ การคัดเลือกขุนนางให้ความสำคัญเพียงฐานะตระกูล ต่อมาเปลี่ยนเป็นสอบจอหงวน นี่ถือเป็นการทำลายจารีตโบราณหรือไม่?"
"สตรีในราชวงศ์ก่อนไม่มีสิทธิ์ครอบครองทรัพย์สินส่วนตัว พอราชวงศ์หยงสถาปนา อนุญาตให้สตรีเก็บสินสอดไว้เอง นี่ก็เป็นการทำลายจารีตโบราณหรือไม่?"
"ปีนั้นทางเหนือเกิดโรคระบาด หมอชายเสียชีวิตเกินครึ่ง มีหญิงแพทย์ชาวบ้านหลายร้อยคนเสี่ยงชีวิตเข้ายาในเมืองช่วยคน ท่านโจวตอนนั้นป่วยหนัก ยาที่กิน ก็ดูเหมือนเป็นฝีมือหญิงแพทย์คนหนึ่ง"
โจวองคมนตรีหน้านูนแดง
"นั่น... นั่นมันคนละเรื่องกัน!"
"ต่างกันอย่างไร?"
น้ำเสียงซูเฉิงอี้อ่อนโยน แต่แววตากลับเย็นชืด
"ท่านด้านหนึ่งได้รับบุญคุณการช่วยชีวิตจากสตรี แต่อีกด้านกลับบอกว่าสตรีอ่านหนังสือขัดต่อวิถีสวรรค์"