....
หมอหลวงมาถึงอย่างรวดเร็ว
หมอหลวงสามคนคุกเข่าอยู่หน้าตำหนัก เหงื่อแตกเต็มหน้าผาก
เมื่อพวกเขาเดินเข้าไปข้างใน เห็นฝ่าบาทกึ่งอุ้มซูซางนั่งอยู่ข้างเตียง อาการทั้งหมดแข็งค้าง
แต่ก็ไม่มีใครกล้าจ้องมองนาน
หมอหลวงผู้นำฝืนใจเดินเข้าไปข้างหน้า กล่าวว่า "เชิญคุณชายยื่นมือ"
ซูซางคิดจะดึงมือกลับ
เซียวจิ่งชวนจับข้อมือของนางไว้ น้ำเสียงทุ้มต่ำ "ตรวจ"
หมอหลวงผู้นำวางนิ้วลงบนชีพจร
ตอนแรกยังดูสุขุม
แต่ไม่นานนัก คิ้วของเขาก็ขมวดเล็กน้อย
เขาตรวจอย่างละเอียดอีกครั้ง สีหน้ายิ่งซับซ้อนขึ้น
เซียวจิ่งชวนเห็นในตา หัวใจหนักอึ้ง "เป็นอย่างไร?"
หมอหลวงผู้นำไม่กล้าตอบ หันไปกล่าวว่า "ฝ่าบาท ข้าน้อย... ข้าน้อยขอเชิญหมอหลวงจางตรวจร่วมด้วย"
หมอหลวงคนที่สองเข้ามาข้างหน้า
ตรวจเสร็จ ก็เงียบไป
หมอหลวงคนที่สามเข้ามาอีก ก็มีสีหน้าเช่นเดียวกัน
สายตาเซียวจิ่งชวนเย็นชาลงอย่างสิ้นเชิง
"พูดมา"
หนึ่งในหมอหลวงคุกเข่าลงด้วยเสียงดัง "ฝ่าบาทโปรดทรงพระพิโรธ คุณชายไม่มีอันตรายถึงชีวิต"
เซียวจิ่งชวนไม่ได้โล่งใจ กลับถามด้วยน้ำเสียงเย็นยิ่งขึ้น "แล้วทำไมถึงพูดอึกอัก?"
หมอหลวงก้มหน้าจรดพื้น เสียงสั่นเครือ "คุณชายไม่กี่วันมานี้วิตกกังวล ทานอาหารไม่เพียงพอ เลือดลมพร่อง จึงปวดท้องและตัวเย็น เพียงแต่... เพียงแต่คุณชายตอนนี้ถึงรอบเดือนของผู้หญิง เพราะร่างกายอ่อนแอ มดลูกเย็น จึงเจ็บปวดมาก"
ในตำหนักเงียบกริบฉับพลัน
มือของเซียวจิ่งชวนแข็งทื่อ
รอบเดือนของผู้หญิง
ผู้หญิง
เขาค่อยๆ ก้มลงมองคนในอ้อมแขน
ซูซางพิงอยู่ในอ้อมกอดของเขา ใบหน้าซีดเผือด ขนตาคู้ต่ำ แต่ไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย
เซียวจิ่งชวนลูกกระเดือกขยับ เสียงสั่นเครือ
"เจ้าเป็นผู้หญิง?"
ซูซางเงยหน้าขึ้นมองเขา
นางเจ็บจนริมฝีปากซีดขาว แต่ดวงตายังคงสดใส แม้กระทั่งแฝงการเยาะเย้ยจางๆ
"ฝ่าบาทไม่ใช่ให้ข้าน้อยเป็นฮองเฮ้าไม่ใช่หรือ? ตอนนี้ถึงถามว่าข้าน้อยเป็นผู้หญิงหรือไม่ ไม่รู้สึกสายไปหน่อยหรือ?"
เซียวจิ่งชวนราวกับไม่ได้ยินเสียงเสียดสีในคำพูดของนาง
เขาทำได้เพียงมองนาง