ไม่กี่วันต่อมา บนเกาะส่วนตัวแห่งหนึ่ง
ฉินเซ่อพาซูซางเดินขึ้นไปบนจุดชมวิว
ราวกั้นประดับด้วยไฟดวงเล็ก ๆ เบื้องล่างคือทะเลสีน้ำเงินเข้ม เบื้องบนดวงดาวสุกสกาว
ซูซางเงยหน้ามองอยู่นาน
ฉินเซ่อยืนอยู่ข้างหลังเธอ เรียกเบา ๆ ว่า "ซางซาง"
เธอหันมามองเขา ก็เห็นเขาหยิบกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มออกมาจากกระเป๋าเสื้อโค้ท
กล่องถูกเปิดออก ข้างในคือสร้อยข้อกระดูกไหปลาร้า จี้เพชรสีชมพูส่องประกายระยิบระยับใต้แสงไฟ
จ้องมองเธออย่างตั้งใจ แววตาเรียบนิ่ง น้ำเสียงแหบพร่าเล็กน้อย
"ฉันชอบเธอ"
เขาหยิบสร้อยออกมา ปลายนิ้วเกร็งเล็กน้อย
"ตั้งแต่แรกเห็นเธอ ฉันก็ชอบเธอแล้ว"
"ฉันรู้ว่ามันอาจจะเร็วไปหน่อย แต่ฉันไม่อยากรออีกแล้ว"
เขาพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุดไปครู่หนึ่ง เหมือนกับในที่สุดก็พูดสิ่งที่เก็บกดอยู่ในใจออกมาได้
"ซูซาง เธอยินดีเป็นแฟนฉันไหม?"
ซูซางก้มมองสร้อยเส้นนั้น แล้วเงยหน้ามองชายหนุ่มที่ดูตื่นเต้นอยู่ตรงหน้า
มุมปากของเธอโค้งขึ้น น้ำเสียงอ่อนโยน: "อาฉื่อ ฉันยินดี"
ทันทีที่พูดจบ ดวงตาของฉินเซ่อก็สว่างวาบขึ้นมาทันที
วินาทีต่อมา เขาก็ดึงเธอเข้าไปในอ้อมแขน
แรงกอดหนักหน่วง ราวกับจะฝังคน ๆ นั้นลงในเลือดเนื้อของตัวเอง
หลังจากที่ตกลงคบหากันอย่างเป็นทางการ ฉินเซ่อก็ทำหน้าที่แฟนหนุ่มได้อย่างสมบูรณ์แบบ
อ่อนโยน ใส่ใจ รายงานตัวตลอด ไม่เคยยุ่งเกี่ยวกับผู้หญิงอื่นแม้แต่ครั้งเดียว